YBGD...VIP Fiction

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ 

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : Stop the time - Davinci

Notes: Thank for all comment na ka!! ^^

              เช้าวันสดใสในวันแรกที่มีการเรียนการสอนของสัปดาห์ สำหรับบางคนอาจตื่นขึ้นแล้วดีใจที่จะได้ไปเรียนเพื่อพบปะเพื่อนฝูง บางคนไม่อยากให้วันนี้มาถึงเพราะว่างานที่อาจารย์สั่งไปยังทำไม่เสร็จ แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตามสำหรับบางคนเช้าวันนี้ก็เหมือนทุกเช้าที่ผ่านๆ มา แต่กับจียง เช้าวันนี้เป็นวันธรรมดาๆ ที่พิเศษกว่าที่เคย

             จียงเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมเสียงกรี๊ดตามปกติ แต่หากถ้าใครสังเกตุดีๆ จะพบว่าดวงตาคู่นั้นฉาบไปด้วยร่องรอยแห่งความสุข รวมไปถึง รอยยิ้มบางเบาติดที่ริมฝีปาก  ร่างเพรียวพาตัวเองมานั่งที่ประจำริมหน้าต่าง และมองลงไปด้านล่างเหมือนเคย ก่อนรอยยิ้มใสจะเผยขึ้นจนเต็มใบหน้าอีกครั้งกับภาพที่ได้เห็น...แขนเรียวจึงพาดไปที่ขอบหน้าต่างก่อนจะวางคางตัวเองตามลงไปและมองภาพที่เห็นด้วยสายตาอ่อนโยน

 .....วันนี้พระอาทิตย์ของจียงก็ยังคงงดงามเหมือนทุกวัน....

 
                สนามบาสในช่วงเช้าก่อนเข้าเรียนอาจไม่หนาแน่นเท่าช่วงพักกลางวัน แต่ก็ยังคงมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยรวมตัวกันที่นั่น รวมถึงร่างหนาที่ ทิ้งสัมภาระที่หอบหิ้วมาจากบ้าน วิ่งถลาเข้ามากลางวงเอ่ยเสียงดังฟังชัด

"เล่นด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

                 และดูเหมือนว่ากีฬาจะเชื่อมสามัคคีกันได้ง่ายๆ เพราะไม่นานนัก คนตัวหนาก็วิ่งไล่เจ้าลุกกลมๆ อยู่กลางสนามแล้ว ช่วงเวลาก่อนเข้าเรียนช่วงเช้า แม้จะแค่ไม่นานแถมยังทำให้ตัวเหม็นเวลาเข้าห้องเรียน ไม่ได้ทำให้นักกีฬาในสนามไหวหวั่น เมื่อทั้งหมดยังคงวิ่งไล่ราวกับแข่งNBA ยังไงยังงั้น จวบจนกระทั่งมีเสียงแซวจากข้างสนาม

"เฮ้ยย ลุกบาสลูกเดียวแย่งกันอยู่ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ซื้อให้คนละลูก เลิกแย่งกัน!"

"ตลกแต่เช้านะครับคุณเพื่อน"

"555+ เลิกเล่นเหอะ จะเข้าเรียนอยู่แล้ว"

           สิ่งที่เพื่อนซี้พูดทำให้ยองเบยกนาฬิกาขึ้นดู ก่อนจะพยักหน้าแล้ววิ่งมาข้างสนามนั่งพักให้เหงื่อแห้ง เพื่อรอเข้าเรียน พาให้คนอื่นๆ ทำตามเช่นกัน นักกีฬาในสนามทั้งหมดเปลี่ยนจากเล่นบาสมานั่งคย หรือบางคนก็ลอกการบ้าน เสียงพูดคุยดังไปทั่วบริเวณ ยองเบกำลังนั่งขำมุขตลกที่แดซองเล่าให้ฟัง ดวงตาเรียวรีเล็กลงจนเป็นเส้นโค้ง พร้อมทั้งวาดรอยยิ้มกว้างดูสดใสราวกับเด็กน้อย ก่อนจะหันไปเมื่อได้ยินเสียงเรียก

"พี่ยองเบ~~"  ยองเบหัวเราะกับน้ำเสียงน่ารักๆ ของคนเรียกก่อนจะเอ่ยกลับไป

"ว่าไงซึงฮยอนนี่~~" 

"ไปตายซะ ยองเบ...."

               เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่ของเด็กน้อยที่เรียกเขาเมื่อครู่ กลับเป็นเสียงทุ้มต่ำของคนที่เดินคุมตามหลังมา ยองเบหัวเราะดังๆ อีกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าเชวซึงฮยอนสุดหล่อคนดังของโรงเรียนที่ดูราวกับอยู่คนละโลกไม่น่าจะมาข้องเกี่ยวกับยองเบได้ แต่ก็เป็นไปแล้ว ทำไมน่ะหรือ? ก็ในเมื่อเด็กส่งดอกไม้ประจำตัวยองเบเป็นอีซึงฮยอนแฟนสุดหวงของเชวซึงฮยอน แล้วคิดหรือว่าคนหวงแฟนคนนั้นจะปล่อยให้แฟนมาหายองเบที่นั่งอยู่ท่ามกลางเหล่าเสือหิวคนเดียว และนั่นทำให้ยองเบได้รู้ว่า สิ่งบันเทิงอีกอย่างในชีวิตเขาหาได้ง่ายๆ จากการกวนประสาท เชวซึงฮยอน

"เดือดร้อน'ไมอ่ะ ซึงฮยอนใหญ่ ชั้นเรียกซึงฮยอนน้องชั้น"

"นั่นดิพี่ท๊อป เสียมารยาทอ่ะ ไม่ต้องไปสนใจเค้าหรอกฮะพี่ยองเบ นี่ดอกไม้ของพี่ฮะ" 

 ดอกทานตะวันดอกใหญ่ ผูกไว้ด้วยริบบิ้นสีแดงถูกส่งมาให้เหมือนเคย

"..ขอบใจนะ ซึงฮยอนนี่~~"

"หุบปากซะ ยองเบ"

"อ๊ะ พี่ท๊อปนี่ บอกว่าเสียมารยาท!"

"ซึงริอ่า~~ นายก็เห็นยองเบมันตั้งใจล้อพี่" เสียงทุ้มต่ำฟังดูออดอ้อนเต็มที่จนทั้งโตีะที่มองอยู่ต้องแอบหัวเราะ ทำไมต้องแอบ? เอ๊า พวกเค้ายังไม่อยากถูกลูกผู้มีอุปการะคุณรายใหญ่ของโรงเรียนเขม่นนี่น่า

"..ไม่เห็น! พี่ยองเบก็เรียกผมอย่างนี้ตั้งนานแล้วนี่ พี่นั่นแหละ เยอะ! ผมไม่พูดด้วยแล้ว ไปนะฮะพี่ยองเบ" 

"ซึงริอ่า~w "

              คู่รักหลงตัวเอง ดูได้จากการเรียกชื่อเล่นของกันและกัน คนนึงสุดยอด คนนึงชัยชนะ เดินห่างไปแล้ว โดยพ่อคนสุดยอดไม่ลืมทิ้งสายตาอาฆาตไว้ที่ยองเบ หากเจ้าตัวเพียงหัวเราะดังๆ ไล่หลังไปเท่านั้น มือหนาหยิบดอกไม้คุ้นตาขึ้นมอง ดวงตาเรียวรีเปล่งประกายกว่าที่เคย มือหนาไล้ไปตามริบบิ้นสีแดงก่อนจะจรดริมฝีปากลงไปกลางดอกไม้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองบนตึก ยองเบยิ้มกว้างเมื่อทันได้เห็นดวงหน้าขาวนั้นหันหนีไปในห้องอย่างรวดเร็ว....

        เสียงสัญญาณบอกเวลาพักดังขึ้น อาจารย์ยังไม่ทันบอกเลิกสอน ยองเบก็กวาดอุปกรณ์การเรียนทุกสิ่งอย่างลงในกระเป๋า โดยไม่ลืมเสียบดอกทานตะวันไว้อย่างถนุถนอม ก่อนจะสะพานเป้ขึ้นหลังแล้ววิ่งออกไป พลางตะโกนบอก

"วันนี้ไม่กินข้าวด้วยนะแดซอง ไปละ!!"

"ห๊ะ อ้าว เฮ้ยย อะไรวะ อยู่ดีๆ ก็ไป งงเป็นนะเว้ยยยยย" แดซองได้แต่บ่นกับตัวเองงงๆ เมื่อคนพูดวิ่งหายลับไปอย่างรวดเร็วไม่ทันฟังคำตอบของเค้าด้วยซ้ำ

           ยองเบวิ่งไปตามทางเดินอย่างรวดเร็ว...วิ่งไปตามเส้นทางที่หัวใจของเขาโลดลิ่วไปก่อนแล้ว แต่แล้วเท้าทั้งคู่ก็ต้องหยุด เมื่อเห็นใครบางคนที่วิ่งตรงมาเช่นกัน ดวงตาทั้งสองคู่สบประสาน ก่อนรอยยิ้มจะเกลื่อนทั่วใบหน้า และเปลี่ยนจากการวิ่งเป็นการก้าวเข้าหากันช้าๆ

"...วิ่งทำไม..." เป็นเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นก่อน คนถูกถามอมยิ้มน้อยๆ

"...แล้วนายล่ะยองเบ...วิ่งมาทำไม?"

         มือหนากุมมือเรียวไว้หลังจากได้ฟังคำถามนั้น ก่อนจะจูงมือก้าวเดินไปพร้อมๆ กัน รอยยิ้มอ่อนหวานที่ไม่เคยมีใครได้เห็นจะแตะแต้มบนใบหน้าอีกครั้ง....ไม่มีคำตอบแต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเพราะอะไร

....หัวใจรักรอคอยกันมานานเกินไป ไม่อยากให้ต้องรออีกแล้ว...

            คนตัวหนาผมตั้งนั่งตาปรืออยู่เคียงข้างจียงที่เก็บกล่องสารพัดกล่องที่กางออกมาสักครู่ โดยที่ไม่สามารถระบุได้ว่ามันใส่อะไรมาก่อน เมื่อสิ่งที่เคยอยู่ในนั้นย้ายนิวาสถานไปอยู่ในท้องยองเบเสียเกือบหมดจนคนเอามาให้ได้แต่นึกขำ และยิ่งขำหนักขึ้นเมื่อ เจ้าตัวเริ่มเอนไปเอนมาเพราะได้เวลานอนของเด้กน้อย แต่เจ้าตัวกลับถ่างตาตี่ๆ มองเขาไม่เลิก จียงเอื้อมมือไปแตะผิวแก้มที่เริ่มสากจากการเริ่มเป็นหนุ่มของเด็กม.ปลาย

"ทำไมไม่นอน?" ยองเบปรือตาขึ้นมองอย่างสุดความสามารถที่ตาเล็กๆ ของเขาจะทำได้

"ถ้านอน...เดี๋ยวโดนจูบแล้วไม่รู้ตัว.." จียงหน้าแดง ก่อนจะก้มลงไปหาคนที่ยังตาปรือ ริมฝีปากยองเบรับรู้ถึงความอุ่นล้ำที่แตะมาที่ริมฝีปากของตัวเอง และผละออกอย่างเชื่องช้า

“แบบนี้.......นอนได้หรือยัง”

             น้ำเสียงอ่อนโยนทอดเสียงหวานแผ่ว เด็กตัวหนาตาปรือเมื่อครู่ยิ้มหวาน ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นล้ำจะค่อยแตะกลับมาหาอีกครั้ง ฝ่ามือแกร่งประคองต้นคอเนียนขาวไว้แน่น เพื่อให้รับความรู้สึกของเขาได้ชัดเจนขึ้น โล้มไล้เรียวลิ้นไปตามกลีบปากเย็นชืด ก่อนจะค่อยสอดแทรกปลายลิ้นเข้าหาภายในเรียวปากนิ่มหวาน ดุนปลายลิ้นเข้าหาสอดรัดเกี่ยวพันกับปลายลิ้นของร่างบางที่ผละหนี แต่ปลายลิ้นอุ่นชื้นก็วนเวียนกวัดรัดพัวพันแนบแน่นลึกซึ้งมากขึ้น ไหล่บางไหวระริก สั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น อ้อมแขนอบอุ่นโอบรัดแผ่นหลังเล็กบางถนุถนอม และดึงให้เข้าหาตัว กอดเอวเล็กนั้นแนบแน่น ถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นให้แก่กัน

“...อ่ะ...ยะ อืม ยองเบ อิม....”

          เสียงหวานใสครางแผ่วอย่างสิ้นเรี่ยวแรง จุมพิตอ่อนหวาน ไม่เร่งเร้ายังคงดำเนินต่อไป เป็นนานจนแทบลืมหายใจ เรียวแขนแกร่งจึงยอมปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ และลืมตาขึ้นอีกครั้ง

"แบบนี้สิ.... ถึงจะน่านอน"

              เช้าวันนี้ยังคงเป็นวันธรรมดาเหมือนอย่างที่เคย เสียงทักทาย ขอยืมการบ้านมาลอก เสียงเชียร์จากข้างสนามบาส เสียงโห่ในสนาม และเสียงหัวเราะจากมุขของแดซองที่โต๊ะประจำของยองเบยังคงดังเหมือนเช่นปกติ แต่ที่แตกต่างคงเป็นเสียงวิ่งและเสียงตะโกนอย่างตกอกตกใจของเด็กส่งดอกไม้ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

"พี่ยองเบ๊~~~~" เสียงที่ดังขึ้นไม่ด้ตะแง้วเหมือนเคยจนคนฟังทั้งหมดที่โตีะถึงกับสะดุ้ง หากเจ้าของชื่อเพียงเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

"ว่าไง ซึงฮยอนนี่~~" คำพูดกวนประสาทดูเหมือนจะไม่ได้ผลอย่างเคยเมื่อเจ้าคนที่เคยไม่ชอบใจกำลังทำหน้าตาตื่นพอๆ กับเด็กน้อยที่วิ่งนำหน้ามา

"ไม่ตลกแล้วอ่ะพี่  พี่ไปทำอะไรคุณดอกทานตะวัน?"

"หืม? ทำไมอ่ะ"  ยองเบขมวดคิ้ว ทำอะไร เมื่อวานเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรนี่นา ยกเว้นก้แต่ ..... อ่ะนะ ยองเบไม่อยากจะนึก เดี๋ยวพาลจะทำให้ยิ้มไม่หุบพวกนี้มันจะหาว่าบ้า เก็บไว้มีความสุขคนเดียวดีกว่า

"ก็ วันเนี๊ยะ คุณดอกทานตะวันไม่ให้ผมมาส่งดอกทานตะวันให้พี่แล้ว เมื่อวานเค้าส่งเมลล์มายกเลิก พี่ไปทำอะไรเค้า เค้าถึงเลิกชอบพี่"

            ยองเบเลิกคิ้วอีกครั้งแล้วถึงนึกได้ว่า วันนี้น้องมันไม่ได้ถือดอกทานตะวันมาเหมือนเคยจริงๆ คิ้วหนาขมวด มองหน้าซึงฮยอนคนน้องพลางนึกหาเหตุผล โดยมีสายตาคนที่อยู่แถวนั้นมองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้เหมือนๆ กัน

"หรือว่าเค้าตาสว่างแล้วอ่ะ?" เป็นแดซองเพื่อนซี้เขาเองที่เอ่ยประโยคที่น่าตบกะโหลกนี้ออกมา

"ไปตายซะ แดซอง" 

           แน่นอนนั่นไม่ใช่คำด่าของยองเบ แต่เป็นคำด่าของเชวซึงฮยอนที่ลุ้นคำตอบจากยองเบพอๆ กับแฟนเด็กของตัวเอง และนั่นทำให้ยองเบหัวเราะ แต่สายตาทั้งโต๊ะและรอบๆ โตีะที่มองมาอย่างลุ้นคำตอบก็เล่นเอายองเบเริ่มเครียด นี่เค้าอยู่ในกระแสความสนใจของคนในโรงเรียนขนาดนี้เลยหรอ?

              ในขณะที่คนตัวหนากำลังนั่งอึ้งกับความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนรอบๆ ตัว เสียงกรี๊ดที่ดูจะดังมากกว่าที่เคยก็ดังไล่มาทางเค้าเรื่อยๆ จนทุกคนต้องหันไปมอง และภาพที่ได้เห็นก็ทำให้คนที่ได้เห็นตาค้าง อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง หากยองเบยิ้มกว้าง เดินเข้าไปหาคนที่ก้าวเข้ามา

"....ยองเบ....ดอกทานตะวันของนาย..." 

         เสียงใสเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนของยองเบผุดขึ้นที่ริมฝีปาก พลางยื่นมือไปรับมือขาวที่ข้อมือผูกไว้ด้วยริบบิ้นสีแดง ยองเบหยิบชายริบบิ้นที่เหลือจากการผูกเป็นโบว์ เอามาผูกไว้ที่ข้อมือตัวเอง และเอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานไม่แพ้กัน

"..นี่ก็ดวงอาทิตย์ของนายเช่นกัน...จียง.."