YBGD...VIP Fiction

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ 

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : - -

Notes: Plz Comment for improvements and some time for make special idea!! ^^

            ดวงตาเรียวสวยที่กรีดอายไลน์เนอร์จนดูเฉี่ยวเหม่อมองไปนอกหน้าต่างห้องเรียน โดยไม่สนใจกับสายตาของคนหน้าห้องที่มองมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันมาเมื่อได้ยินเสียงตวาดเรียก

"ควอนจียง! นอกหน้าต่างนั่นมีความรู้ให้เธอรึไง เธอถึงไม่ใส่ใจคนสอนอย่างชั้น" ดวงตาเรียวนั้นไม่เปลี่ยนไปแม้สักนิดยามที่ริมฝีปากบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"อาจารย์ สงสัยอะไร? โจทย์แค่นั้นก็แก้ไม่ได้รึไง" 

"ควอนจียง!!"

            ร่างบางถอนหายใจก้าวออกไปด้านหน้า โดยไม่สนใจว่าคนตะโกนจะโกรธจนควันออกหูขนาดไหน มือเรียวหยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาแก้โจทย์ที่เขียนค้างไว้บนกระดานจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเขียนบางสิ่งเพิ่มเติมทิ้งไว้ให้คนที่ยังยืนมองตาค้าง พลางเอ่ยเรียบเรื่อยเช่นเดิม

"ผมเขียนให้แล้วทั้งวิธีแก้โจทย์อย่างง่าย และก็วิธีแก้แบบยืดยาดตามแบบอาจารย์....ใครถนัดทำแบบไหนก็เลือกทำแล้วกัน อีกอย่าง...ถ้าอาจารย์อยากให้ผมสนใจขนาดนั้นก็แก้โจทย์ที่ผมเขียนไว้ให้ได้ก่อนก็แล้วกันนะครับ..ดูจากโจทย์แล้วคงไม่อยากสำหรับอาจารย์ใช่ไหมครับ?"

            ร่างบางกลับไปนั่งที่เดิมและเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง โดยไม่มีเสียงจากคนหน้าห้องเอ่ยอะไรกวนใจอีก มีเพียงเสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์ของเพื่อนสนิทอย่างเชวซึงฮยอนเอ่ยถามเบาๆ

"เป็นไรจียง ทำไมวันนี้ฟิวส์ขาดง่ายจัง?"  เจ้าของชื่อไม่หันมาเพียงเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังงงยิ่งกว่าเดิม

"เป็นดอกทานตะวัน...ที่ไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาที่ชั้น.....กำลังมองพระอาทิตย์....."

"อะไรของมันวะ?" ซึงฮยอนทำได้เพียงบ่นกับตัวเองเมื่อคนข้างๆ ไม่ได้มีทีท่าว่าจะหันกลับมาบอกอะไรให้เขากระจ่างมากกว่านี้ จียงเหม่อมองไปที่นอกหน้าต่างและยิ้มให้กับภาพบางอย่างที่ได้เห็น

...พระอาทิตย์ของฉัน...นายยังคงอบอุ่นและส่องสว่างงดงาม..เหลือเกิน... 

            เสียงตะโกนโหวกเหวกยังคงดังก้องไปทั่วสนาม แม้เสียงสัญญาณเตือนบอกเวลาพักกลางวันได้ดังขึ้นแล้ว นักเรียนหลายคนยังคงสนุกกับกิจกรรมในคาบเรียนพละศึกษาที่เพิ่งจบไป มือหนาเดาะบอลไปตาม ช่องว่าง ก่อนจะพยายามเทคตัวแทรกคนอื่นๆ ขึ้นไปยัดลุกบอลในมือลงห่วงเพื่อทำคะแนน และหัวเราะร่าเมื่อสิ่งที่หวัง สมหวัง ร่างนั้นหัวเราะจนตาที่เรียวเล็กหายไปเหลือเพียงเส้นโค้งและรอยยิ้มกว้างที่สดใสราวกับ "ดวงอาทิตย์"

"..เฮ้ย..แทยัง กินข้าว!"  เสียงเรียกจากริมสนามทำให้เจ้าของรอยยิ้มเจิดจ้าหันไปมอง

"เรียกแบบนี้ แกก็ไปกินกับพระอาทิตย์บนหัวแกละกันนะแดซอง"

"โหยใจร้ายว่ะยองเบ...ก็แค่เรียกแบบสาวๆ เค้าเรียก ทำเป็นเคือง"

"ก็แกไม่ใช่สาวๆ จบไหม?"

"..แหมๆ ไม่ใช่สาวๆ หรือไม่ใช่เจ้าของดอกทานตะวันวะครับเพื่อน?"  คำที่เอ่ยแซวทำให้ร่างที่เดินมาหยิบสัมภาระของตัวเองข้างสนามสะดุดเล็กๆ ข้างแก้มราวกับจะปรากฎสีระเรื่อจางๆ ก่อนจะหันไปตะโกนด่า แม้ว่าริมฝีปากจะยังมีรอยยิ้มเบาบาง

"แสนรู้จังนะครับคุณเพื่อน"

"ขอบคุณที่ชม...เชี่ย!...ไม่ใช่แมวน้ำ"

"หมา!"

"เออรู้แล้ว ย้ำเพื่อ!?"

            เสียงทั้งคู่ยังคงดังต่อล้อต่อเถียงกัน แม้ว่าจะเดินไปยังโรงอาหารแล้วก็ตาม ในเป้ของยองเบมีดอกทานตะวันดอกใหญ่เสียบไว้อย่างที่ทุกคนในโรงเรียนชินตากับมัน จนถึงขั้นกล่าวกันว่าถ้าในเป้ไม่มีดอกทานตะวัน นั่นไม่ใช่ทงยองเบ

...เจ้าของฉายาพระอาทิตย์... 

            ไม่มีใครรู้ที่มาของดอกทานตะวัน เพราะคนที่มาส่งทุกวันก็คืออีซึงฮยอนที่บ้านเป็นร้านดอกไม้ แถมเจ้าตัวเองยังมีแฟนเป็นคนดังอย่างเชวซึงฮยอนจึงตัดออกไปได้ หากเมื่อถามเจ้าตัวก็กลับไม่รู้ว่าใครให้มาส่งเหมือนกันเพราะคนสั่งสั่งเป็นรายเดือนโดยจ่ายเงินล่วงหน้า  และถ้าใครไปถามยองเบก็ได้เพียงรอยยิ้มกว้างจากยองเบเป็นคำตอบของทุกอย่างที่ไม่มีอะไรกระจ่างมากไปกว่าเดิม ราวกับว่าเป็นความลับที่ยองเบและเจ้าของดอกทานตะวันต้องการเก็บไว้เพียงสองคน...

            เรื่องราวในโรงอาหารยังคงวนเวียนเป็นวัฏจักร เมื่อเริ่มพัก เสียงโวยจะดังคละเคล้าไปเสียงกระทะกระทบตะหลิว กลิ่นหอมจากอาหารชนิดต่างๆ ลอยไปมายั่วยวนให้ลองชิม เด็กนักเรียนต่างพากันจับจองร้านที่ตัวเองชอบ ก่อนจะตะโกนโหวกเหวกอีกครั้งเพื่อหาโตีะ และเรียกเพื่อนตัวเองให้มานั่งที่โต๊ะ ไม่ต่างจากสองเพื่อนซี้ที่หิวซ่กจากวิชาพละมา

"โหย คนเยอะชะมัด" เสียงแดซองบ่นพลางคนเส้นในชามให้หายร้อน คนฟังพยักหน้ารับก่อนบ่นบ้าง

"จริง ให้แม่ทำข้าวกล่องให้ดีกว่าไม๊เนี่ย? ขี้เกียจรอคิวชิบ"

"ทำยังกะแม่แกมีเวลางั้นแหละ"

"นั่นล่ะปัญหา!"

"แล้วพูดเพื่อออออออออออ"

"ก็อยากบ่นบ้างไรบ้างไง 555+"

"อ่ะ นั่นจียงกะซึงฮยอนนี่หว่า...ว้าวว ยังเด่นเหมือนเดิมเลยว่ะ"

             แดซองเอ่ยพลางทำท่าให้ร่างหนาเลิกสนใจกับบะหมี่ในชาม หันไปดูคนที่ตัวเองกล่าวถึง ยองเบจึงหันไปมองบ้างทันพอดีกับสายตาของหนึ่งในนั้นประสานกัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะเบือนหลบสายตาไปก่อน ยองเบจึงหันไปหาเพื่อนซี้

"มาใกล้ขนาดนี้ ยังกล้านินทาเค้าเนอะ" แดซองเพียงหัวเราะ

"นินทาที่ไหน เมื่อกี๊เค้าเรียกชม รีบกินเหอะ วันนี้พี่ที่ชมรมให้ชั้นไปหาเร็วๆ ว่ะ แกจะได้ไปนอนเร็วๆ เหมือนกัน"

"อืม"

            บทสนทนาของทั้งคู่จึงจบลง หากเสียงกรี๊ดกร๊าดยังดังแว่วมาให้ได้ยิน ตลอดทางสองเพื่อนซี้คู่ดังของโรงเรียนเดินผ่าน ก็ใครเล่าจะไม่รู้จัก ควอนจียง สุดยอดอัจฉริยะประจำโรงเรียน ที่ดูภายนอกแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ เมื่อเจ้าตัวดูราวกับแฟชั่นนิสต้าหลุดออกมาจากแมกกาซีน ไม่ว่าจะเสื้อผ้าหน้าผม ล้วนดูดีดึงดูดสายตา ไม่มีเค้าเด็กอัจริยะที่ใครๆ นึกภาพแม้แต่น้อย และอีกคน เชวซึงฮยอนเพื่อนซี้ที่ฉลาดไม่เท่า แต่ความหล่อเหลาสูสี แค่ดวงตาคมกริบกับรูปหน้าคมคายที่เชวซึงฮยอนได้มาจากพ่อแม่  แค่นั้นก็ทำให้เจ้าตัวดังจนไม่รู้จะดังยังไงในโรงเรียน เวลาผ่านไปไหนแต่ละทีเสียงกรี๊ดจึงดังอย่างกับมีดาราเดินผ่าน

            จากความสนิทสนมทำให้หลายคนคิดว่าทั้งคู่คบกัน แต่ซึงฮยอนกลับชิงเปิดตัวคนรักที่เลี้ยงต้อยมาตั้งแต่เด็กที่ชื่อซึงฮยอนเหมือนกันไปก่อน จึงทำใข้อสันนิษฐานตกไป และหลายคนก็สงสัยว่าแล้วจียงล่ะ? มีใครหรือยัง หากแต่เมื่อไปถาม ก็ได้คำตอบเป็นเพียงยิ้มบางๆ เท่านั้น

            ซึ่งช่างดูแตกต่างจากคนธรรมดาอย่างยองเบผู้บ้ากีฬาและแดซองผู้ถึงจะเล่นกีฬาแต่ก็บ้ามุขตลก ทั้งคู่เป็นเพียงประชากรส่วนหนึ่งในโรงเรียนที่ไม่ได้โดดเด่น ไม่ได้แตกต่าง แม้ยองเบจะมีสาวๆ หรือ หนุ่มๆ? มากรี๊ดบ้างเวลามีงานกีฬาแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเรียบง่ายในชีวิตยองเบแตกต่างไปจากเดิม เมื่อเจ้าตัวยังคงรักสงบ บ้ากีฬา  โดยไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเด่นดังไปกว่าใคร ยองเบยังคงมีรอยยิ้มสว่างเจิดจ้าราวกับพระอาทิตย์ให้ใครต่อใครโดยเท่าเทียมกัน

....และไม่เคยมีใครได้รับรอยยิ้มแตกต่าง...

            แม้ทั้งคู่จะเดินห่างออกไปพอสมควร แต่หางตาของยองเบยังพอมองเห็นว่าดวงตาเรียวที่เขียนอายไลน์เนอร์จนดูเฉี่ยวคู่นั้น เหลือบมองมาที่ดอกทานตะวันของเขาก่อนเบือนลับไปอีกครั้ง ยองเบก้มหน้าลงยิ้มน้อยๆ กับจานข้าวของตัวเอง ก่อนจะรีบกินเมื่อเพื่อนซี้ที่นั่งตรงข้ามเอ่ยเร่งมาอีกครั้ง...

            ใต้ต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียนที่แสนร่มรื่น และเงียบสงบเหมาะกับการอ่านหนังสือเป็นที่ประจำของยองเบที่จะมาพักสายตา ร่างหนาทิ้งกายลงนอนใต้ต้นไม้ประจำ ก่อนจะคว้าดอกทานตะวันที่ได้มาจ้องมองก่อนจะยิ้มน้อยๆ

...แปลก...

            ยองเบไม่เคยรู้ว่าเจ้าของดอกทานตะวันที่ได้มาทุกวันนี้เป็นใคร หากแต่ยองเบกลับไม่เคยพยายามตามหา หรือค้นหาว่าคนคนนั้นเป็นใคร ยองเบสนุกกับการได้จินตนาการว่าใครคนไหนที่เป็นให้เค้า แต่กลับไม่เคยคิดที่จะตามหาเจ้าของแบบจริงๆ จังๆ สักครั้ง ทั้งๆ ที่คนรอบกายเค้าดูจะอยากรู้อยากเห็น เค้าก้เพียงยิ้มให้เป็นปริศนาเหมือนรู้...ทั้งที่จริงไม่รู้...

            ไม่ใช่ไม่อยากรู้...ยองเบกลับรู้สึกว่า...เค้าเองกำสนุกกับการรอคอย....รอคอยให้ใครคนนั้นพร้อมที่จะบอก...พร้อมที่จะเผยตัว......ยองเบไม่รู้หรอกว่า หากวันหนึ่งคนที่เป็นเจ้าของดอกทานตะวันดอกนี้เปิดเผยตัวแล้วจะเป็นอย่างไร...รู้เพียงตอนนี้เค้ารู้สึกผูกพัน จนวันหนึ่งถ้าเค้าไม่ได้คิดแบบเดียวกับที่เจ้าของดอกทานตะวันคิด เค้าก็พร้อมที่จะเป็นเพื่อนกับคนคนนี้ได้ทันที...

            ร่างหนาเผลอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งคิดไปถึงบางคน รอยยิ้มบางๆ จึงเกิดขึ้นที่ริมฝีปากอีกครั้ง...

...ถ้าเจ้าของดอกทานตะวันเป็นใครคนนั้นก็คงดี......

            เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินมาตามทางเพราะไม่อยากปลุกคนที่อยู่ในห้วงนิทรา...ดวงตาเรียวสวยมองร่างที่ขดตัวหลับสนิทใต้ต้นไม้ ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยน ร่างเพรียวพาตัวเองไปหยุดข้างๆ ร่างที่ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอที่บอกให้รู้ว่ากำลังหลับสนิท....ก่อนจะอมยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นว่าข้างใบหน้าคมคายนั้นมีดอกทานตะวันวางไว้ ส่วนก้านยังถุกกุมไว้ด้วยมือหนาราวกับเด้กที่หลับแล้วยังหวงของเล่น

            มือเรียวค่อยๆ แตะที่ใบหน้าคมคายแผ่วเบาก่อนจรดริมฝีปากไปที่ริมฝีปากแดงจัดแผ่วเบา เหมือนที่เคยทำเสมอมา .. ดวงหน้าขาวขึ้นสีเล้กน้อยจากการกระทำของตัวเอง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนหวาน เอ่ยอย่างแผ่วเบา....

"...เมื่อไหร่ที่ดอกทานตะวันจะได้อยู่ในสายตาพระอาทิตย์บ้างนะ....ยองเบ..."

".....แล้วเมื่อไหร่พระอาทิตย์จะได้รับรู้ตัวตนของดอกทานตะวันสักทีล่ะ....จียง....."

End...???

Writer talk

ฮี่ๆ แต่งเนื่องในวโรกาศที่ บอร์ด YBGD & TOPTORY กำลังจะกลับมา กี๊สสสสสสสสสสสสสสสสส

จุดพลุๆ  ฉลองงงงงงงงงงงงงงงงงงง  กระโดดหมุนตัวราวดอล์ฟ สามรอบครึ่งงงง

กี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส

ปล...เชคเรตติ้ง ถ้าเรตติ้งดีจะมี Special นะจ๊ะ ฮี่ๆ