[YBGD-One Shot] ......คำถามจากเพื่อนเก่า…..
posted on 21 Feb 2011 10:20 by mini-gibbon in ONE-SHOT
Title: [One Shot] ......คำถามจากเพื่อนเก่า....
Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ [ OR ] mini-gibbon
Genre: YAOI Romance
Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]
Song : คำถามจาดเพื่อนเก่า แอน ฐิติมา
Notes: เป็นเรื่องต่อจากเรื่อง รักไม่ได้ไม่ใช่ไม่รักนะคะ !! ^^
....ถ้าควอนจียงเป็นคนโง่.....ทงยองเบก็คงเป็นคนที่เรียกว่า.....บรม(โครต)โง่....
ต้องกลายเป็นแค่เพื่อนเก่า ไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้
ไม่มีทางเหมือนเพื่อนใหม่ ใกล้เธอได้ทุกที
ที่ผูกพันธ์ก็เริ่มเก่า ไม่มีสิทธิ์เสียดาย
ก็เราเองที่เลือกไป เลือกให้เป็นอย่างนี้
เคยห้ามใจ และยอมคิดตาม วันนั้นพยายามแต่ยากเต็มที
ร่างสูงใหญ่ (อวบอ้วน) ของชเวทอป เดินประตูออกมาจากห้องของลีดเดอร์ที่ตัวเองไปพ่นควันทิ้งไว้ แก้เซ็งที่ต้องมานั่งเป็นที่ปรึกษาหัวใจให้มนุษย์จากดาวแม่ที่แสนเข้าใจยากอย่างคงวอนจียง และตอนนี้พี่ใหญ่ของวงก็ต้องกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อหน่าย เมื่อเห็นมนุษย์จากดาวโลกแต่กลับเข้าใจยากพอๆ กับมนุษย์จากดาวแม่อีกคนที่ชื่อ ทงยองเบ
...เหอะ!...ชอบมองแบบนั้น ทำตาละห้อยแบบนั้น...ส่งสายตามาแทนคำพูดให้คนอื่นเค้าใจอ่อนกับสายตานั้นทุกที!...
"...ร้องไห้อยู่...เข้าไปดูสิ" คนตัวเล็กแต่ล่ำ กัดริมฝีปากตัวเองนิดๆ เอ่ยคำที่ทำให้พี่ใหญ่ต้องตบหน้าผากตัวเอง
"...พี่...วันหลังพี่ก็ออกโซโล่คนดียวไปนะ...อย่าให้จียงไปออกด้วย..ถ้ามันจะทำให้จียงเครียดขนาดนี้"
เสียงก็จริงจัง หน้าตานี่ยิ่งโครตจะจริงจัง มองแล้วชเวทอปปวดตับ ประสาทจะแดร๊ก จนต้องหันหลังปึงปังกลับไปเปิดประตูห้องหัวหน้าวงอีกครั้ง พลางตะโกนเข้าไป
"ไอ้โง่!!" ก่อนจะหันมาหาอีกคนที่ยืนมองด้วยความงง
"แกด้วย ไอ้โครตโง่!!"
สะใจแล้วก็หายลับเข้าห้องตัวเอง ไม่วายปิดประตูดังๆ ให้คนฟังสะดุ้งอีกครั้ง จนยองเบแทบจะวิ่งไปหนุมานถวายแหวนด้วยความรัก ทำแบบนั้นเดี๋ยวจียงก็ยิ่งคิดมากอีกหรอก กำลังจะถลาตามไปถามแล้วว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ถ้าไม่ติดว่าได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ดังมากจากห้องของคนตัวบางคนนั้น
......................
ไม่อาจรวมทุกความต่าง ถมช่องว่างของเรา
ต้องยอมเป็น แค่เพื่อนเก่าอยู่เหงาๆอย่างนี้
ยังรักเธอ อยู่เต็มหัวใจ จากนี้ได้แต่เก็บไว้กับใจที่หวังดี
มือหนาผลักประตูห้องเข้าไปช้าๆ หรี่ตาให้ชินกับความมืดที่ปกคลุม แสงส่องผ่านหน้าต่างทำให้พอมองเห็นร่างบางที่ขดตัวกอดเข่าอยู่ข้างเตียง ร่างหนาเดินเข้าไปทรุดตัวข้างๆ รั้งเอวบางมาแนบชิด กดศรีษะทุยให้ซบลงตรงบ่า ซับทุกหยาดน้ำตาไว้ที่บ่าของตัวเอง มือหนาลูบเบาๆ บนเส้นผมฟู
แขนเรียวค่อยยกขึ้นคล้องที่คอคนที่เพิ่งเข้ามา ร่างสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น พร้อมกับเสียงโฮอย่างไม่ต้องอดกลั้นอีก
...คนเดียวที่อยู่เคียงข้าง คนเดียวที่ไม่ต้องทำตัวให้เข็มแข็งเมื่ออยู่ต่อหน้า คนเดียวที่จียงจะร้องไห้ได้อย่างไม่อาย และ ยังเป็นคนคนเดียวกับคนที่จียง สร้างบาดแผลให้ในวันนั้น...
"ยองเบ...." เสียงที่ยังเจือสะอื้นเรียกขาน หากมือหนากลับแตะลงที่ริมฝีปาก
"ชู่ว....ไม่เป็นไรจียงไม่เป็นไร...อยากร้อง ก็แค่ร้องออกมา...ฉันจะอยู่ข้างข้างนายเอง..."
และนั่นทำให้อ้อมแขนเรียวยิ่งกระชับ น้ำตาไหลจากดวงตาเรียวไม่หยุด มือหนาลูบหัว ลูบหลังปลอบใจเหมือนทุกครั้ง และเวลาไม่เพียงไม่นาน จากที่นั่งเคียงข้างก็กลายเป็นอีกคนขึ้นมาขนตัวอยู่บนตักของยองเบและหลับไปทั้งอย่างนั้น ร่างหนาใช้แรงไม่มากมายนัก อุ้มคนบนตักขึ้นไปนอนบนเตียง จัดท่าทางพอให้อีกคนได้นอนสบายขึ้น ก่อนจะทอดกายลงนอนเคียงข้าง ปลายนิ้วเกลี่ยไล้ที่ข้างแก้มถนุถนอม ดวงตาบวมไม่ทำให้สเน่ห์ของควอนจียงในสายตา ทงยองเบลดลง มือหนาไล้ตามโครงหน้านั้นจนไปจรดที่ริมฝีปากเรียว ก่อนจรดริมฝีปากตามลงไปนิ่งนาน
อยากจะถามทุกทีที่เห็น หากไม่ล้ำเส้นเกินพอดี
หากเราคุยกัน ได้มากกว่านี้
อยากจะถามใจเธอซักครั้ง หนึ่งคำถามที่เพื่อนยังมี
สบายใจดีหรือเศร้าอย่างนี้ เหมือนกัน
..................................
ภายในห้องมืดมิดเพราะเจ้าของห้องไม่ใส่ใจจะเปิดไฟอย่างที่ควร กลิ่นควันบุหรี่ยังอบอวลไปทั่ว พร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาร์ปเป้นจุดเล็กๆ ในบางครั้งก้พอทำให้รู้ว่าภายในห้องยังมีคนอยู่ในนั้น ร่างเพรียวที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ก้าวเดินตามแสงแดงวาบเป็นช่วงๆ เข้าไปหา มือเรียวแตะลงแผ่วเบาที่ไหล่หนา ก่อนจะทรุดตัวลงซบใบหน้าน่ารักลงกับหลังกว้าง แขนทั้สองคล้องไปที่เอวหนาราวกับปลอบประโลม ริมฝีปากเรียวเอ่ยเบาๆ
"...คนโง่....เชว ซึงฮยอนคนโง่...." เจ้าของชื่อคลี่ยิ้มเบาบาง แตะมือใหญ่ไปที่หลังมือของคนที่กอดเขาไว้
"จู่ๆ ก็มาด่ากัน ไม่มากไปหน่อยรึไง..." มือเรียวยิ่งกระชับอ้อมแขน ก่อนจะเอ่ยตอบ
"...รักคนที่เขาไม่ได้รักตัวเอง ไม่โง่รึไง.... คนโง่..."
เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเบาๆ หันตัวกลับมาเผชิญหน้าเจ้าของอ้มแขนปลอบประโลมคู่นั้น ดึงรั้งให้เข้ามาใกล้มากขึ้นพลางเอ่ยถาม
"....ถ้าเชวซึงฮยอน เป็นคนโง่... แล้ว อีซึงฮยอนล่ะ เรียกว่าอะไร?..."
มือเรียวยื่นไปคล้องคอคนตัวโตกว่าไว้ คลี่ยิ้มอ่อนหวาน และเอ่ยคำ
"...เป็นคนโง่กว่า....ที่หลงรักคนโง่ อย่างเชวซึงฮยอน...."
ไม่อาจรวมทุกความต่าง ถมช่องว่างของเรา
ต้องยอมเป็น แค่เพื่อนเก่าอยู่เหงาๆอย่างนี้
ยังรักเธอ อยู่เต็มหัวใจ จากนี้ได้แต่เก็บไว้กับใจที่หวังดี
..................................
" อือ.....อืม "
"....ตื่นแล้วเหรอจียง"
" อืมม.... " คนพูดใช้หลังมือขาวขยี้ไปมาบริเวณเปลือกตาทั้งสองข้างของตนก่อนจะค่อยๆหยัดกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยมีมือหนาช่วยพยุงอีกแรง
"ไข้ยังไม่ลดเลยฉันว่านายนอนต่อดีกว่านะ"
"แต่วันนี้มีงาน....."
" ฉันรู้แต่อาการนายยังไม่ดีขึ้น....ฉันเลยบอกพี่ท็อปให้ไปคนเดียวแล้ว"
"อืม"
ร่างบางพยักหน้ารับง่ายๆ เพราะเขาเองก็ปวดหัวเกินกว่าจะไปไหวจริงๆ นั่นแหละ มือหนาค่อยๆ บิดน้ำออกจากผ้าผืนเล็กและเช็ดตัวให้คนบนเตียง ที่มองมานิ่งๆ จนคิดว่าน่าจะสบายขึ้น จึงยกชามข้ามต้มมาวางไว้ให้ โดยที่จียงก็รับไปตักกินอย่างไม่ขัดขืน ระหว่างทั้งคู่ แม้ไม่มีคำพูดใด แต่บางอย่างกลับชัดเจนอยู่รอบกาย จียงรับยามาจากมือหนา หลังจากที่จัดการข้ามต้มในชามไปพอสมควร
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกินยาเรียบร้อย ยองเบจึงดันร่างบางนั้นให้นอน พลางห่มผ้าให้ ลูบเบาๆ ที่ศีรษะอย่างที่ใครบางคนเคยบอกไว้ว่าชอบ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามเมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะหลับตาลง
อยากจะถามทุกทีที่เห็น หากไม่ล้ำเส้นเกินพอดี
หากเราคุยกัน ได้มากกว่านี้
แววตาคู่นั้นมีบางอย่างที่ทำให้ยองเบหายใจขัด และหัวใจเต้นแรง มือหนากุมกระชับมือน้อยไว้โดยที่อีกฝ่ายไม่ชักหนีอย่างเช่นทุกที ริมฝีปากอิ่มจึงกดลงไปเบาๆ กลางฝ่ามือนั้น
อยากจะถามใจเธอซักครั้ง หนึ่งคำถามที่เพื่อนยังมี
"...จียง..."
สบายใจดีหรือเศร้าอย่างนี้ เหมือนกัน
"....เป็นเหมือนกันใช่ไหม....รู้สึกเหมือนกันบ้างหรือเปล่า...."
...จียงไม่ได้เอ่ยคำใด มีเพียงมือเรียวที่ดึงรั้งต้นคอยองเบเข้าไปหา
และสัมผัมอ่อนหวานที่ริมฝีปากเป็นคำตอบของทุกอย่าง...
.... END ...
.................................
Writer Talk
แลดูจบง่ายๆ หนิ 5555+ จริงแล้วๆ ที่อยากจะสื่อคือ เหมือนกับว่า ตั้งแต่เรื่องที่แล้วคือ จียงก็รู้สึกแล้วล่ะว่ารัก แค่คิดว่ามันจะสายไปรึเปล่า อีกคนจะเปลี่ยนไปแล้วหรือยัง พอเห็นว่ายองเบก็ยังคงเป็นยองเบ และเมื่อยองเบถามคำถามแบบนั้นจียงเลยมั่นใจอ่ะค่ะ
ส่วนอิคู่ทูซึงนั้น ตั้งใจให้มันค้างๆ แบบนั้นแหละ อารมณ์ประมาณ ซึงรึชอบท๊อป แม้รู้ว่าท๊อปชอบคนอื่นเลยได้แต่กอดเพียงแค่แผ่นหลังของท๊อป และที่ให้ท๊อปหันมาหาก็เหมือนท๊อปจะเริ่มคิดว่า บางทีการที่มองคนที่เขารักเราคงดีกว่า
ไงล่ะ!! Sign บึม แอบมีเรื่องต้องตีความเพียบ 555555+
เฮียจัดซึ้งชุดหย่ายหย่ายยยยยย TTwTT
รู้สึกว่าคู่ท๊อปโทรี่มานิดเดียวเองเน๊อะ ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณค่าาาา >w<
#1 By +::지-드래곤 Number7::+ on 2011-02-21 11:48