YBGD...VIP Fiction

Title: [Fic] ......The Fairy tales…..

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ 

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : 여우비 (Fox Rain) OST.My Girlfriend is a Gumiho

Notes: Thank for all comment na ka!! ^^ 

                เปลือกตาบางกระพริบช้าก่อนเปิดขึ้นอย่างอ่อนล้า รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทั่วร่างกาย มือเรียวเลื่อนแตะบาดแผลที่จำได้ว่าเคยมี บาดแผลแม้ลึกแต่ราวกับจงใจให้เพียงหมดแรงต่อสู้ มากกว่ามุ่งหมายเอาชีวิต ทำให้ร่างบางไม่กังวลมากนัก หลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมเวทย์ก่อนจะปล่อยเวทย์สีจางให้เยียวยาบาดแผล แล้วร่างบางจึงค่อยๆ พาตัวเองออกจากกองซากผนังที่ทับถม ดวงตาสีชากวาดมองรอบๆ อย่างไม่เข้าใจ  เบื้องหน้าเขาไม่ได้เป็นห้องโล่งกว้างอีกแล้ว หากเต็มไปด้วยเศษโลหะ อิฐ หิน สายไฟ และโลหะ ราวกับเกิดการปะทะอย่างรุนแรง

 "...เกิดอะไรขึ้น?...ยองเบ !!" 

                ร่างบางเปล่งเสียงเรียกดังลั่นเมื่อดวงตาสีชาเหลือบไปเห็นรอยเลือดเป็นทางยาวกลางทางเดิน ขาเรียวพาร่างตัวเองตามรอยเลือดไปทันที...และยิ่งผ่านไปเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งเต้นถี่ ความกังวลบางอย่างก่อตัวขึ้นจนไม่กล้าแม้จะหยุดพักสักนาที แม้ว่าทั้งร่างจะเจ็บปวดสักเพียงใด

                จียงระบายลมหายใจหอบถี่ ฝ่ามือเรียวบางจำต้องยึดเกาะกำแพงทางเดินอาศัยพยุงร่างกายที่อ่อนล้าเต็มที เกราะแก้วปรากฏขึ้นรอบกายเมื่อหางตาเหลือบเห็นแผ่นโลหะหนาหนยักแผ่นใหญ่ร่วงหล่นลงมา เหงื่อเม็ดเล็กพร่างพรายตามไรผมและขอบใบหน้าหยดลงบนพื้นโลหะ จนกระทั่งรอยเลือดที่เขาตามมาหยุดลงบนเตียงกว้างที่จียงจำได้ดีว่า 'ใคร' นอนอยู่ที่นั่น...ร่างสองร่างที่นอนเคียงกันทำให้คิ้วเรียวขมวดชิด ร่างหญิงสาวอ่อนเยาว์ยังคงนอนสงบที่เดิม แต่จียงรู้ดี ลมหายใจที่เคยแผ่วริน ยิ่งแผ่วเบามากขึ้น ไม่ต่างจากร่างโชกเลือดที่นอนเคียงข้างซึ่งลมหายใจผะแผ่วไม่ต่างกัน

...ไม่ใช่...ไม่ใช่คนที่ตามหา...แล้วตอนนี้คนเขาตามหาอยู่ที่ใด?....

                และก่อนที่จียงจะทันได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ เสียงเพรียกแผ่วเบาที่ลอยลมมาก็ทำให้ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้าง เสียงเพรียกของแฟรี่! ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากกว่านั้น ร่างทั้งร่างก็ลอยหายตรงไปยังที่มาของเสียงเพรียกนั้นทันที

                จียงกลั้นลมหายใจ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา เบื้องหน้านั่นร่างหนึ่งนอนนิ่ง ไร้วี่แววการไหวติงอยู่ภายในหลอดแก้วโปร่งใส ท่ามกลางเศษซากโลหะ หากยังคงความงดงามแห่งเผ่าพันธ์ตน จียงกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ก่อนจะก้าวเท้าไปหาทำลายหลอดแก้วที่กักขังไว้ ก่อนจะโอบประคองร่างที่หายใจรวยรินไว้ในอ้อมแขน

"...ท่านทวด...." เปลือกตางดงามลืมขึ้นช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางให้สายเลือดของตน

“....มาแล้วหรือ...ลูกหลานข้า..."  น้ำเสียงหวานในที่ได้ยินเป็นครั้งแรกทำให้หัวใจจียงแทบร้างสลาย  ความเจ็บปวด ทรมาณ แงมาในน้ำเสียงอ่อนล้า

"...ทำไม...ถึง...เรียกข้า..." น้ำตาเม็ดโตไหลลงช้าช้า อาบสองแก้มใสเมื่อร่างที่ตนโอบประคองไว้เอ่ยแผ่วเบา

"..เพราะ...เจ้า...คือภาพฝัน...ที่ข้า...เฝ้ารอ...มาเนิ่นนาน...เจ้าผู้จะ...ปลดพันธนาการ...ทั้ง...หมด...ของข้า..."

                จียงแทบไม่อยากเอ่ยสิ่งที่ต้องพูดต่อไป...ตลอดมาเขาไม่เคยต้องร่ำไห้ไม่ว่าจะเสียใครข้างกายไป...หากแต่ในวันนี้ เพียงญาติผู้ห่างเหิน กลับทำให้เขาเสียน้ำตาได้มากมาย จียงไม่กล้าถามตัวเองว่าเพราะอะไร...เพราะอาลัยญาติตน...หรือเพียงเพราะใครบางคนสอนให้รู้จักที่จะรักใคร...ร่างบางกลั้นสะอื้น เอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงปวดปร่าที่แทบจะเค้นออกมาจากลำคอไม่ได้...

"...แฟรี่เอย...ก่อนจากไปยังมีสิ่งใดให้อาวรณ์...สิ่งใดที่เจ้าหวนไห้...อยากละทิ้งไว้เป็นสิ่งสุดท้าย ก่อนจะลาจากลับหายจากแผ่นดิน...."

                ร่างงามของแฟรรี่ผู้ถูกกักขังเนิ่นนานคลี่ยิ้มงดงามจนคนมองแทบไม่กล้าสบสายตา ทุกคำทุกตอนแม้เสียงที่เอ่ยจะกระท่อนกระแท่นจากความเหนื่อยล้า และไม่ได้ใช้เสียงมาเป็นเวลานาน หากยังคงความอ่อนโยน และกรุณาในน้ำเสียงไม่เปลี่ยน

"..สายเลือดของข้าจงฟัง...สิ่งเดียวที่ข้าปรารถนา...จิตวิญญาณข้า...อายุไขข้าที่เหลือเพียงน้อยนิด...โปรดช่วยหล่อเลี้ยง....ให้....ผู้ที่ข้าเคย...ทำ..ร้าย...ให้เจ็บปวดจากการพลัดพราก...ได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย...คือคำวิงวอน..เพียงหนึ่งเดียว..ของ..ข้า..."

จียงหยุดคิดที่จะกลั้นน้ำตา เพียงปล่อยให้มันไหลอยากไม่อาจจะหยุดยั้ง หลายคำถามเกิดขึ้นในหัวใจ หลายสิ่งที่ไม่อยากยอมรับ และไม่อยากกระทำผุดขึ้นมากมาย  หากแต่สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเอ่ยตอบรับคำขอนั้น

"..คำวิงวอนสุดท้าย..จะสมใจ..."

                มือเรียวเรียกพลังของตนมารวมไว้ที่ฝ่ามือช้าๆ น้ำตายังคงไหลริน ก่อนจะทาบก้อนพลังนั้นไปยังร่างบอบบางที่โอบประคองไว้ ร่างนั้นกระตุกวูบ ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ดวงตาหวานซึ้งจ้องมองเขาด้วยความขอบคุณเป็นครั้งสุดท้าย...และปิดลง....ตลดกาล....

"...ขอบใจ..."

"...ทำไม...ท่านทวด...ทำไม...เขาทำกับท่านถึงขนาดนี้ทำไมถึงยังอภัย...ทำไม..."

                จียงเฝ้าถามกับร่างบอบบางที่สลายไปช้าช้า ด้วยความไม่เข้าใจ น้ำตายังคงอาบสองแก้มโดยที่เจ้าของไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะเช็ดมัน ในมือยังคงประคองดวงไฟสีนวลละออตาไว้ ...โดยไม่รู้ว่าหากพาตัวเองหลุดพ้นความเสียใจแม้สักนิด...คงทันได้ยินเสียงหวานแผ่วจางที่กระซิบผ่านสายลมมาตอบคำถามนั้น

'....ไม่มีสิ่งใด...ยิ่งใหญ่ไปกว่าการให้อภัย...ลูกหลานข้า...'

                ตามทางเดินอันมืดมิดที่ก้าวย่างไปนั้น เต็มไปด้วยเศษซากที่พังทลาย ราวกับเผชิญกับพลังบางอย่างที่รุนแรง น่าแปลกที่ความมืดความหนาวเย็นนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย มันจะมีสิ่งใดให้หวาดเกรงมากไปกว่า...ที่เขาต้องเผชิญ...ความสูญเสีย...อีกครั้ง...

                จียงกลับมายังร่างที่ยังคงทอดกายเคียงข้าง....พลางหลับตาลงกั้นความรู้สึกบางอย่างที่เอ่อมา ก่อนจะใช้เวทย์บังคับให้ดวงแก้วในมือ...แบ่งออกเป็นสองส่วน..... ลอยหายเข้าไปยังสองร่างที่เคียงกัน...เพียงไม่นานเปลือกตาของร่างที่ยังเต็มไปด้วยคราบเลือดก็ค่อยๆ ลืมขึ้น ตามด้วยเจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาตามกัน

"....เพียงเสี้ยวเวลาสุดท้าย จงให้มันอย่างคุ้มค่า...มนุษย์ผู้ไม่เคยรับรู้ความรักยิ่งใหญ่ของแฟรี่..."

                เจ้าของดวงตาสีชาเอ่ยทิ้งไว้เพียงเท่านั้นก่อนเร้นกายหายไป ทิ้งไว้เพียงสองร่างที่โผเข้าหาอ้อมแขนของกันและกันหลังจากที่ได้จากกันแสนนาน

"...แวนดี้....แวนดี้...ดอกไม้งามของข้า...ข้าคิดถึงเจ้า...คิดถึงเจ้าเหลือเกิน..." มือเรียวไล่ไปตามโครงหน้าอ่อนเยาว์ที่แสนคิดถึง ไม่ต่างอะไรกับเจ้าของใบหน้าที่ส่งยิ้มกลับไปให้อย่างอ่อนหวาน..

"....ข้าก็คิดถึงเจ้า....คิดถึงเจ้ามาตลอดเช่นกัน...."

"....ข้ารอแค่วันนี้...ทั้งหมดชีวิตที่ผ่นมา...ข้ารอเพียงวันนี้เท่านั้น..." แวนดี้คลี่ยิ้มอ่อนหวานอีกครั้ง

"...ข้ารู้...ข้าเห็นมาตลอด...ข้ารู้ดี....เจ้าแค้นนางที่ทำให้เจ้าต้องเสียข้าไป...หากแต่เจ้าก็รักนางมากเกินกว่าจะเสียนางไป...เช่นกัน...ข้ารู้ดี...ข้าอยากบอกเจ้ามาตลอดว่าข้ารอเจ้าอยู่....เจ้าไม่จำเป็นต้องทรมานตัวเอง...ทรมานทิงเกอร์เบลล์แบบนั้น...แต่ข้ากลับทำอะไรไม่ได้เลย...นอกจากมองความเสียใจของเจ้า....ตลอดเวลาที่ผ่านมา..." มือเรียวยกขึ้นปิดริมฝีปากที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มเอ่ยเบาๆ

"...ไม่เป็นไรแวนดี้...ไม่เป็นไร...แค่ตอนนี้ข้ามีเจ้า...เท่านั้นก็พอแล้ว...เรียกข้าสิยอดรัก....เรียกข้า...ให้ช่วงเวลาสุดท้ายของเรามีแต่รอยยิ้ม...ได้โปรด...ดอกไม้งามของข้า..."  ดวงหน้าอ่อนเยาว์ยิ้มบาง ก่อนแตะริมฝีปากลงที่ริมฝีปากอีกฝ่ายแผ่วหวาน...

"...ข้ารักเจ้า...ปีเตอร์...แม้ไม่ได้อยู่เคียงข้าง....หากข้าก็ยินดีที่ได้นิทรานิรันดร์พร้อมเจ้า...ปีเตอร์ของข้า..."

          มือเรียวและอ้อมกอดผอมบาง ตระกองกอดร่างบางอ่อนเยาว์ไว้ในอ้อมแขน ดวงตาสีเขียวเหลือบมองไปแสนไกล ไม่ต่างจากความคิดที่ลอยละล่องไปห่างไกลเช่นกัน

          ถ้อยคำสนทนาดังขึ้นใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ให้ร่มเงาซึ่งเป็นที่นั่งประจำ ร่างโป่รงบางเจ้าของเรือนผมสีขาวสะอาดที่ดูจะสะท้อนเด่นชัดเจนในความมืดทึมที่เขารู้จักดี เสียงหวานใสหัวเราะแผ่วเบา ลูบไปตามเส้นผมสีดำสนิทของร่างที่นอนบนตักนุ่ม

`....อ้อนข้ารึ...ฮุค?..' น้ำเสียงหวานใส หยุดยั้งความคิดของเขาไปได้สนิท เด็กหนุ่มผมเขียวเร้นกายฟังอย่างเงียบเชียบ

`...ข้าเปล่า...ข้าแค่อยากอยู่ใกล้ๆ เจ้าไม่ได้รึไง....'

          เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มปรี่ไปด้วยความอ่อนหวาน ก่อนจะลุกขึ้นมองดวงหน้าหวานที่มองสบมาด้วยความไม่เข้าใจและเอ่ยปากราวกับจะถาม หากคำพูดที่ตามมานั้นกลับจางหายไปพร้อม ริมฝีปากของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกัน ร่างสูงค่อยๆโอบร่างตรงข้ามเข้ามาจนชิดกับอก...ดวงหน้าหวานใสแดงระเรื่อเมื่อผละจาก..งดงามราวปฎิมากรรมสีขาวสะอาด...เทพธิดาสีขาวบริสุทธิ์ในอุดมคติของมนุษย์ชาติ....

`...รู้บ้างหรือไม่...ทิงเกอร์เบลล์....เจ้าช่างงดงาม....งดงามดั่งรูปสลักแสนสวยที่น่าจับจองเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว' เสียงทุ้มเอ่ยให้ร่างงามนั้นได้ยิน

เจ้าของดวงตาสีเขียวที่เร้นกายไม่ห่างยิ้มหยัน...ใช่เพียงคนเดียวเท่านั้น !..

          ดวงตาสีฟ้าอ่อนงดงามจ้องนิ่งที่ดวงตาสีดำสนิท ใบหน้าหมดจดนวลคลี่ยิ้มงดงาม ฮุคก้มลงประทับจูบเบาๆกลางหน้าผากนวลเนียน ลูกแก้วสีฟ้าหลุบต่ำก่อนสะบัดออกช้าๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากสีอ่อนดูยั่วยวนอย่างประหลาด เด็กหนุ่มผมเขียวแอบมองจ้องมองด้วยความรู้สึกอึดอัดจนบอกไม่ถูก

`...ข้าต้องไปแล้ว...ป่านนี้...ปีเตอร์คงตามหาข้า...'

`...ข้าไม่อยากให้เจ้าไป...ทำไมเจ้าต้องไปด้วย...ป่านนี้ปีเตอร์คงอยู่กับแวนดี้ เจ้าอยู่กับข้าเถอะนะ'  น้ำเสียงนั้นออดอ้อน หากคนที่เร้นกายแอบฟังกำมือแน่น

`...ไม่ได้หรอกฮุค...ข้ายังมีหน้าที่ต้องดูแลเขา...จนกว่าพันธสัญญาทั้งหมดจะจบลง...ข้ายังต้องเคียงข้างเขา...'

          เจ้าของเรือนผมสีขาวก้าวออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ชายหนุ่มผมสีดำนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดกับตัวเองช้าๆ

`...พันธสัญญางั้นรึ?...เช่นนั้นข้าจะทำลายมันเอง!'

          น้ำเสียงนั้นหนักแน่นดูราวกับยืนยันในคำพูดตน ก่อนจะก้าวลับหายไปอีกคน เหลือไว้เพียงเด็กหนุ่มดวงตาสีเขียวที่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ และต้องสะดุ้งมือมือเรียวของบางคนแตะลงที่ท่อนแขน

`มีอะไรรึเปล่า?...ปีเตอร์...เจ้าเป็นอะไรไป' เจ้าของดวงตาสีเขียวเหลียวกลับมามอง...คลี่ยิ้มอ่อนโยน

`...เปล่า...ไม่มีอะไรหรอกแวนดี้...ไม่มี..'

          กระแสเสียงเรียบเย็น...หากหัวใจมิได้เย็นเช่นกระแสเสียง... รอยยิ้มหวานฉายทาบบนใบหน้าเนียนที่ได้เห็นนั้นดูจะทำให้ภายในจิตใจร้อนรุ่มอย่างประหลาด เด็กหนุ่มผมเขียวนิ่งงันด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ด้วยทุกยามที่ดวงตาสีฟ้าคู่งามนั้นจับนิ่งที่ใบหน้าคมคายของชายตรงหน้า....ความรู้สึกในตอนนั้นร้อนรุ่มราวกับอยู่ท่ามกลางเปลวไฟอย่างนั้น บางสิ่งบางอยากก้องกึกภายในใจ

...เทพธิดาตนนั้นเป็นของข้า....เป็นของข้าเพียงผู้เดียว!...

          นับตั้งแต่รู้ว่าตนเองมีชีวิตขึ้นมา ข้าไม่เคยได้รู้จักคำๆนั้น และความรู้สึกบางอย่าง คำว่า “รัก” นั้นข้าไม่เคยรู้จักมันอย่างแท้จริง จนกระทั่ง

`...ข้าชื่อทิงเกอร์เบลล์...จากนี้ท่านเป็นนายข้า..'

`...นาย...งันเจ้าก็เป็นของข้าสิ...ใช่ไหม?...'

`...ใช่...ข้าเป็นของท่าน...ของท่านแต่เพียงผู้เดียว..'

          แน่นอนความต้องการเขาก็มีดังเช่นชีวิตทั้งหลาย แต่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ได้มีให้กับคนเพียงคนเดียว ... กับร่างบอบบางตรงหน้า ถึงแม้จะไม่มีผู้ใดบอก แม้จะยังมีความคลางแคลงใจในความต้องการ แต่กระนั้นข้าก็แน่ใจอย่างที่สุดว่า ข้ามิได้เลือกผิดจากความต้องการของหัวใจ

`...อยู่กับข้านะทิงเกอร์เบลล์....อยู่เคียงข้างข้า...ตลอดไป.'

`...ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน....ทำเพื่อท่านแม้ลมหายใจสุดท้ายของข้า...ปีเตอร์..'

วงแขนโอบกอดร่างบอบบางในอ้อมแขนแน่นขึ้น...ร้าวรานในหัวใจอย่างไม่สามารถอธิบายได้...เห็นแก่ตัว...โหดร้าย...และโง่เขลา...นั่นคือสิ่งที่เขาเพิ่งรู้ตัว ลมหายใจและชีวิตของคนในอ้อมแขนที่ได้มาแม้ดีใจ...แม้ปรารถนา......แต่กลับเทียบไม่ได้สักนิดกับอีกชีวิตที่เสียไป ....ดวงตาสีเขียวหลับลงช้าๆ ดำดิ่งสู่ช่วงเวลาสุดท้ายแห่งชีวิต  รับรู้ถึงกระแสวิญญาณที่วิ่งวนในกาย....

          .... ทิงเกอร์เบลล์ข้ารักเจ้า  ข้าหลงไหลในดวงตาหวานใสคู่นั้น หลงไหลในสำเนียงเสียงระรื่นหูทั้งเรือนกายนวลละมุน และทุกส่วนในกายนั้น....แม้จะรู้ดีว่าไม่อาจสมหวัง....แม้ข้างกายข้ามีใคร....พยายามแล้วที่จะลืมเลือน....พยายามที่จะให้เขาลบภาพเจ้าออกให้หมดใจข้า...ให้หัวใจข้ามีเพียงแต่นาง...หากข้ามิอาจทำได้...ข้ารักแวนดี้...เหมือนกับที่ข้ารักเจ้า....ข้าไม่อาจเสียใครไปแม้สักคน....ข้ารู้ดีว่าข้าเห็นแก่ตัว...และรู้ตัวเมื่อสายเกินไป.....สายเกินที่จะบอกให้เจ้าได้รู้...... เทพธิดาสีขาวบริสุทธิ์ผู้งดงาม ท่านจะเคยได้ยินเสียงร่ำร้องในหัวใจของข้ารึไม่ ? หัวใจที่มอบให้แก่เจ้าเพียงผู้เดียว…..

            ....เทพธิดางดงามที่แสนบริสุทธิ์บริสุทธิ์ของข้า...ความต้องการของข้าท่านบรรดาลให้เป็นดังที่หวัง ความหวัง ความใฝ่ฝันที่ถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่มีโอกาสเป็นเจ้าของ แม้สิ่งนั้นในความเป็นจริงจะเป็นดังเงามายาที่มิอาจแตะต้อง `ทิงเกอร์เบลล์’ ท่านจะรับรู้หรือไม่ว่าการที่ท่านกระทำเช่นนั้น หากมิใช่ท่านลงมือกระทำข้าคงไม่มีทางแม้แต่จะคิดถึงหนทางนั้น กับการที่ทำให้หัวใจของตนเองนั้นหายสาปสูญไป ...เหลือไว้เพียงภาพลวงในห้วงคำนึง...

사랑을 아직 난 몰라서
ซารางอึลอาจิก นัน มลราซอ
อาจเพราะฉันนั้นรู้จักรักไม่ดีพอ
더는 가까이 못가요
ทอนึนกากาอี มดกาโย
ฉันจึงเข้าใกล้มันได้แค่นี้
근데 왜 자꾸만 못난 내 심장은
คึนเด แว ชากุมัน มดนัน แน ชิมจังงึน
แต่ทำไมใจของฉันมันยังคงพองโต
두근거리나요
ดูกึนคอรีนาโย
และยังคงเต้นแรง

난 당신이 자꾸만 밟혀서
นันทังชินนี ชากุมัน พัลพยอลซอ
อาจเพราะว่าฉันนั้นยังคิดถึงเธอ
그냥 갈 수도 없네요
คือนยังกัล ซูโด ออบเนโย
ดังนั้นฉันจึงยังไม่ไปจากเธอ
이루어질 수 도 없는 이 사랑에
อีรูออชิล ซู โด ออบนึนนี ซารังเง
เป็นเพราะรักของฉันนั้นมันไม่อาจเป็นเรื่องจริง

내 맘이 너무 아파요
แน มัมมี นอมู อาพาโย
ฉันจึงเจ็บหัวใจมากเหลือเกิน

하루가 가고 밤이 오면
ฮารุกา คาโก พามี โอมยอน

เมื่อกลางวันหายไปค่ำคืนกลับมา
난 온통 당신 생각뿐이죠
นัน อนทุง ทังชิน แซงกักปุนนีโจ
ความคิดฉันยังเต็มไปด้วยเรื่องของเธอ
한심스럽고 바보 같은 날
ฮันชิมซือรอบโก พาโบ กัททึนนัล
ฉันนั้นโง่งมงาย ฉันนั้นเหมือนบ้าไป
어떻게 해야 좋을까요
ออตอดเค แฮยา โชฮึลกาโย

จะต้องทำยังไง ฉันไม่รู้เลย

마음이 사랑을 따르니
มาอึมมี ซารังงึล ทารือนี
ใจของฉันนั้นทำตามรักที่มี
내가 뭘 할 수 있나요
แนกามวอล ฮัลซู อิดนาโย
ตัวฉันนั้นจะต้องทำอย่างไร
이루어질 수도 없는 이 사랑에
อีรูออจิล ซูโด ออบนึนนี ซารังเง
เป็นเพราะรักของฉันนั้นมันไม่อาจเป็นเรื่องจริง
내 맘이 너무 아파요
แน มัมมี นอมู อาพาโย
ฉันจึงเจ็บหัวใจมากเหลือเกิน

하루가 가고 밤이 오면
ฮารุกา คาโก พามี โอมยอน
เมื่อกลางวันหายไปค่ำคืนกลับมา
난 온통 당신 생각뿐이죠
นัน อนทุง ทังชิน แซงกักปุนนีโจ
ความคิดฉันยังเต็มไปด้วยเรื่องของเธอ
한심스럽고 바보 같은 날
ฮันชิมซือรอบโก พาโบ กัททึนนัล
ฉันนั้นโง่งมงาย ฉันนั้นเหมือนบ้าไป
어떻게 해야 하나요
ออตอดเค แฮยา ฮานาโย
จะต้องทำยังไง ฉันไม่รู้เลย

내 아픔이 무뎌져 버릴 날이
แน อาพึมมี มูดยอชยอ บอริล นารี
เพราะค่ำคืนนั้นทำให้ความเจ็บปวดหายไป
언제쯤 내게 오긴 할까요
ออนเจจึม แนเก โอกิน ฮัลกาโย
เธอเหงาใจเมื่อไร ฉันอยู่เคียงข้างเธอ
한심스럽고 바보 같은 날
ฮันชิมซือรอบโก พาโบกัททึนนัล
ฉันนั้นโง่งมงาย ฉันนั้นเหมือนบ้าไป
어떡해 하란 말인가요
ออดตอกเค ฮารัน มัลรินกาโย
จะต้องทำยังไง ที่เธอพูดมา

Writer talk

แอบมาตอบค่าา

เราอาจจะเขียนงงไปหน่อยเลยรีไรท์ใหม่1 รอบ แก้ไม่เยอะหรอก เพราะเขียนได้เท่านี้แหละ 555+

คือจริงๆ แล้วปีเตอร์ไม่ได้ต้องการให้จียงตายตั้งแต่แรก แค่อยากให้สลบไป เพราะยังต้องใช้พลังของจียง แล้วก็อยากจัดการกับยองเบมากกว่า ประมานนั้น แต่ยองเบดันแปลงร่างซะก่อนเลยเป็นอย่างที่เห็น....

ส่วนเรื่องปีเตอร์รักใคร...อันนี้คือ เค้าคิดว่าเค้ารักแวนดี้...แต่ก็รักทิงเกอร์เบลล์เช่นกัน...แต่ด้วยความที่คิดว่าตัวเองรัก..และต้องการแวนดี้มากกว่า เลยทำร้ายทิงเกอร์เบลล์ และพอฟื้นขึ้นมาจริงๆ แม้จะดีใจที่ได้เจอแวนดี้ แต่พอรับรู้ว่าต้องเสียทิงเกอร์เบลล์ไป...ก็รู้ตัวว่าจริงๆ แล้ว ตัวเองรักใคร...แต่ก็สายเกินไปค่ะ^^

 ส่วนเรื่องที่ยองเบหายไปไหน 555+ นั่นสิ หายไปไหนหว่า? 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ