YBGD...VIP Fiction

 

 

Title: [SF] ......Plrase don't go…..

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ 

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : Stop the time - Davinci

Notes: Thank for all comment na ka!! ^^

 

 

 

    จียงเงยหน้าช้าๆ สลัดศรีษะแรงๆ...มึนหัว...มึนมากจนต้องเกาะโต๊ะเล็กที่นั่งอยู่เมื่อครู่เพื่อพยุงกาย มือเรียวกวาดไปด้านข้างด้วยความเคยชิน

"..ยองเบ..มึนหัว....ประคอง......"

    เสียงใสเงียบหายแม้จะยังเอยไม่จบประโยคเมื่อระลึกได้ว่า....ไม่มี ....ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีมือหนาคู่นั้นที่จะประคองเขาอีกแล้ว


    ร่างบางทรุดตัวลงช้าช้ากับพื้นข้างโต๊ะเล็กที่นั่งอยู่ทั้งคืนที่ผ่านมา...ก่อนจะหลับตาลงผ่อนลมหายใจลึกยาว เพื่อสะกัดกั้นบางอย่างที่ดูราวกับจะเอ่อขึ้นมาตามลำคอ มือเรียวพยายามความหาบางสิ่งที่พอจะพยุงให้ตัวเองลุกขึ้นได้

    ขาเรียวพาตัวเองออกไปด้านนอกห้องที่ขังตัวไว้ แม้จะยังทรงตัวได้ไม่ดีนักแต่ก็พยายาม พยุงตัวไปให้ถึงตู้เย็นในห้องครัว เปิดประตูออกมาพยายามควานหาขวดน้ำดื่มที่เคยมี ก่อนจะพบเพียงขวดใสเล็กที่ใสสะอาดจนเกินไป

"..ยองเบ...ลืมผสมน้ำหวานหรอ?..."

    เสียงใสเงียบไปอีกครั้ง...เมื่อระลึกรู้...ทุกอย่างมันไม่เหมือนวันวานอีกแล้ว...ไม่มีขวดน้ำหวานขวดเล้กเย็นเฉียบตั้งเรียงรายไว้ให้ดื่มยามที่รู้สึกมึนหัวเพราะอาการขาดน้ำตาลอย่างที่เคยเป็น

   
   
หัวตาร้อนผ่าวเมื่อคิดได้ว่า...เมื่อก่อนนี้เขามีชีวิตอยู่อย่างไร?...




'...จียง...กินข้าวได้แล้ว....'


    เสียงทุ้มเอยพร้อมกับแรงเขย่าเบาๆ อย่างอ่อนโยนให้เขาได้รู้ตัว แต่ที่เขาตอบแทนกลับไปก็เป็นเพียง ปัดมือที่แสนอ่อนโยนนั้น และฟุบหลับต่อไปไม่สนใจว่าใครคนนั้นจะรู้สึกเช่นไร


'จียง พักก่อนเถอะ ฝืนไปก็เท่านั้นแหละ นอนพักให้สบายๆ แล้วค่อยลองใหม่พรุ่งนี้นะ'


    เสียงทุ้มที่เอ่ยบอกพร้อมสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มถนุถนอม หากที่เขาทำก็เพียง ขมวดคิ้วใส่ และส่งสายตาที่เย็นชาตอบกลับไป พลางก้มหน้าก้มตาจมอยู่กับงานโดยไม่สนใจเลยว่า...ใครคนนั้นมองเขาด้วยสายตาแบบไหน...



'จียง...ฉันผสมน้ำหวานให้แล้วนะ เดี๋ยวตอนเย็นจะกลับมาทำก็บข้าวให้กิน ไปทำงานก่อนนะ'


    มือหนาแตะเบาๆ ที่ปลายผม ก่อนผละจาก หากเขาเพียงนั่งนิ่งที่เดิมโดยไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าใครคนนั้น ยังคงยืนมองหลังที่เย็นชาของเขาด้วยความเจ็บปวดเพียงใด



'...จียง....นายเคยมีฉันในสายตาบ้างหรือเปล่า....'


    ดวงตาเรียวรีที่อ่อนโยนเสมอทอดมองเขาด้วยความตัดพ้อ....จียงหาคำตอบนั้นไม่ได้...ได้แต่ปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบของทุกอย่าง...และนั่น...ก็ทำให้ยองเบเดินออกจากชีวิตเขาไป

....จากนั้นทุกอย่าง...ก็เปลี่ยน....

 

ตู้เย็นที่เต็มไปด้วยน้ำหวาน....ว่างเปล่า.....


โต๊ะกว้างที่เคยมีอาหารส่งกลิ่นหอมรอให้เขาไปกิน....ร้างไร้...


ห้องครัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นของอาหาร....เปล่าดาย....


และห้องกว้างที่เขาเคยคิดว่ามันเล้กเกินไป....กลับดูกว้าง....จนน่ากลัว...




ไม่มี....ไม่มีอีกแล้วสัมผัสเหล่านั้น...ทำไม...มันว่างเปล่า..

    เขาเฝ้าโทษยองเบที่เดินจากชีวิตเขาไปง่ายๆ....คนที่เคยเข้าใจเขาเสมอ...คนที่รอเขามาเสมอ...ไม่ว่าเขาจะทำอะไรใส่ จะพยศแค่ไหน...ยองเบก็ยังคงรอที่เดิม...รอประคองยามที่เขาซวนเซใกล้จะล้มลง....หากจู่ๆ ก็กลับไม่เข้าใจเขาขึ้นมา...และจากไปง่ายๆ ... เหมือนไม่แคร์สักนิด...

   
    เขาตามไปหา...ตามไปดูว่าใครคนนั้นมีใครใหม่หรือไร...จึงออกจากชีวิตเขาไปได้ง่ายดายเช่นนั้น...หากยองเบก็ยังคงเป็นยองเบ...ทำงาน...กลับบ้าน...และตื่นเช้าไปทำงานอีกครั้ง... ไม่เคยเปลี่ยน...


    จากที่เฝ้าโทษกล่าวหา...จียงก็เริ่มรู้สึกได้ว่า....เขาลืม...ลืมไปว่ายองเบก็ยังคงเป็นมนูษย์...มีหัวใจ...มีความรู้สึก....


ลืมไปว่า....คนที่ยอม...และคนที่รอ...ใช่ว่าจะไม่เจ็บ...


เขาไม่เคยรู้เลย การอรคอยคนอย่างเขา....คนที่ไม่เคยมองเห็นใครนอกจากตัวเองอย่างเขา...มันทรมานขนาดไหน...


....จวบจนวันที่ยองเบ....จากไป......วันนั้น...เขาถึงได้รู้ว่า...




.....การรอคอยทรมานเพียงใด....






ร่างบางพาตัวเองไปที่เตียงก่อนจะขดตัวลงกอดตัวเองช้าช้า...


.....ไม่อุ่น...



......ไม่อุ่นเลยสักนิด......



....ผ้าห่มต่อให้หนาแค่ไหน...ก็เทียบกับอ้อมแขนแข็งแรงที่กอดเขาไว้เสมอมา...ไม่ได้เลย...



.....ดวงตาสวยหลับลงช้าๆ .....ภาวนาให้ตื่นมา...แล้วพบว่าทุกอย่าง....เป็นแค่ฝันไป....

    ขวดน้ำสีสันสดใสถุกเรียงลงในถุงใส่ของอย่างเป็นระเบียบ หากจู่ๆ มือของคนที่ยืนมองเฉยๆ ก็คว้าขึ้นมายกดื่มโดยไม่ขออนุญาติ หากจิบไปได้ไม่มาก ก็เบ้หน้า วางลงทันที

"แหว่ะ...หวานไปป่าววะ?.."

"ก็คนขาดน้ำตาลกิน...ไม่ได้ให้แกกินซักหน่อย" 

    เสียงทุ้มตอบกลับพลางหันไปตั้งใจจัดของอีกครั้ง ถัดจากกลุ่มขวดน้ำหวานสีสวย ก็มีอาหารง่ายๆ ที่กินได้ทันที...หรือเพียงอุ่นง่ายๆ ...ด้วยไมโครเวฟ ถูกจัดลงใส่กล่องอย่างเป็นระเบียบ เพราะรู้ว่าคนที่กิน...ระเบียบจัด....มือหนาเรียงของเข้าไปจนมั่นใจว่าวางอย่างดี และคงไม่ล้มคว่ำยามเจ้าเพื่อนตัวดี ขับรถปาดซายปาดขวา

"..อ่ะเสร็จแล้ว...ขวดน้ำเอาเข้าตู้เย็นไปเลยนะ ส่วนพวกอาหารอันที่อยู่ด้านบนสองกล่องนี้ วางไว้ที่โต๊ะอาหารนะ ส่วนที่เหลือเอาเข้าตู้เย็นไปได้เลย...แล้วอย่าลืมปลุกล่ะ..คงนั่งหลับที่โต๊ะทำงานนั่นแหละ..."

    เสียงทุ้มเอ่ยสั่งงานเพื่อนเรื่อยๆ โดยอีกฝ่ายเพียงนั่งท้าวคาง กลอกตาไปมา ไม่ได้มีอะไรเข้าหูสักนิด ก่อนจะ รับเอาข้าวของทั้งหมดมาถือ บ่นกะปอดกะแปด


"..ห่วงขนาดนั้นทำไมไม่ดูเองว่ะ"  มือที่เก็บของชะงัก ก่อนจะยิ้มบางๆ


"....แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ?....."


    ร่างสูงโปร่งของซึงฮยอนได้แต่ถอนหายใจ หิ้วของออกมาโดยไม่บ่นอะไรอีก เพราะรู้ดี...ยองเบจะอยู่ที่นั่นหรือที่นี่ก็ไม่ต่างกันสักนิด....




.........เมื่อสุดท้ายแล้วยองเบก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของจียงอยู่ดี....

 

   

    เสียงโทรทัศน์เบาๆ จากภายนอกเรียกให้เปลือกตาเปิดขึ้นได้ในทันที ร่างบางผุดลุกขึ้นรวดเร็ว โดยลืมอาการของตัวเองไปเสียสนิท..ด้วยเหตุนั้นจึงทรุดลงไปที่เตียงอีกครั้ง....แต่เสียงเบาๆ ข้างนอกนั้นก็สำคัญเกินกว่าที่เขาจะยอมแพ้ มือเรียวหาที่ยึดเกาะ พาตัวเองออกไปด้านนอกจนได้


    ทีวีจอใหญ่....ถูกเปิดทิ้งไว้โดยไม่มีใครอยู่ตรงนั้น หากแต่กลับมีเสียงกุกกักดังมาจากในครัว ขาเรียวพาตัวเองไปยังต้นกำเนิดเสยงทันที ริมฝีปากแห้งผากคลี่ยิ้มเมือเห็นแผ่นหลังกว้าง หากก็ต้องจางหาย...เมื่อแผ่นหลังที่เห็นนั้น...ไม่ใช่คนที่รอคอย...


"....เทมป์..." เสียงแผ่วเบาแตกพร่าจนดูไม่เหมือนกับเสียงของเขาดังออกมาจากริมฝีปาก เจ้าของชื่อหันมายักคิ้วให้

"ว่าไง..เอ้านี่..กินไปก่อน ข้าววางไว้ที่โตีะ...จะกินเมื่อไหร่ก้เปิดเอาแล้วกัน...ฉันจะไปแล้ว ต้องไปรับซึงริ"

   
    ขวดน้ำหวานสีสวยที่คุ้นเคยยื่นส่งมาให้...หากจียงกลับมองดูมันราวกับเป็นสิ่งประหลาดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาเรียวสวยตวัดมองกลับไปมาระหว่างขวดนั่นกับคนที่ยื่นมาให้...หากไม่ยอมรับมัน...จนคนยื่นให้อดรนทนไม่ไหวจับขวดนั้นยัดใส่มือให้...จียงก็ยังคงมองดูขวดนั้นอยู่อย่างนั้น

"....นาย...ทำ..." เสียงแหบพร่าเอ่ยไม่ปะติดปะต่อ หากคนฟังราวกับจะเข้าใจ



"เปล่า...ฉันไม่ได้ทำ"


   

   


    จียงจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับมาอยู่บนเตียงได้อย่างไร หรือตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าตอนปรือตาขึ้นก็อยู่ในห้องนอนของตัวเองแล้ว หัวมันปวดเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือลำคอที่แห้งผาก หูอื้อจนเสียงได้ยินดังแว่วมาจากที่ไกลไกลอู้อี้ ร่างกายหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของตัวเอง แขนขาที่ไร้เรี่ยวแรงไม่ได้ช่วยให้ขยับเขยื้อนไปไหนได้ไกลเกินขอบเตียง



    เคยได้ยินไหมว่าคนไม่สบายจะขึ้เหงา ...แล้วเคยคิดบ้างไหมว่ามันแย่เพียงใด หากตลอดมาเคยมีใครอยู่เคียงข้างดูแล ไม่ว่าจะยามใดก็ตาม.... แต่ในตอนที่อ่อนแอที่สุดเช่นในยามนี้..กลับไม่มี....



    ด้วยความเพลียเกินกว่าร่างกายจะรับไหว จียงกอดขวดน้ำสีสวยที่ยังไม่ได้แตะแน่นขึ้นแล้วจึงกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง พร้อมความทรมาณที่ร่างกายแบกรับไว้

    ในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น จียงแว่วยินเสียงประตูเปิดปิด และเสียงพูดคุยโวยวายจากใครสักคนดังแผ่วราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล...หากแต่เปลือกตาของเขากลับหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยหินจนไม่สามารถปรือตาได้...จนในที่สุดก็จำต้องยอมกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง....


.....เย็น....


....ใคร....




    เสียงผ้าชุบน้ำดังแว่วมาจากที่ไกลๆ...ก่อนที่สัมผัสเย็นๆ จะไล้ไปทั่วใบหน้าและลำคอ และเสียงน้ำดังขึ้นอีกครั้งไม่นานผ้าขนหนูชุบน้ำถูกเช็ดไปตามร่างกายอย่างตั้งอกตั้งใจ 

    ท่ามกลางสายตาพร่ามัวและความร้อนจนน่าอึดอัด จียงสัมผัสถึงมือใครบางคนที่ลูบหน้าเขาเบาๆ ความอบอุ่นนั้นคุ้นเคยและอ่อนโยนจนเขาต้องยกมือไขว่คว้าไว้ยามมือนั้นละไป....


"....ไม่เป็นไร... ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว...ไม่เป็นไรนะจียง..."


    มือที่อบอุ่นคู่นั้นไล้เบาๆ ที่ข้างแก้ม....สัมผัสอ่อนโยนถนุนถนอมนั่นทำให้เขายิ้มได้...จียงซุกหน้าลงกับหมอนพร้อมกุมมือนั้นไว้แน่นเพื่อเป็นกำลังใจในการจมลึกสู่โลกแห่งความฝันต่อไป....




    เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ จียงลืมตามาพบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงของตัวเองในห้องนอน แสงแดดอ่อนจากภายนอกบอกให้รู้ว่าเพิ่งเป็นเวลาเช้าตรู่ เมื่อเขาพยายามพยุงตัวขึ้นนั่งก็พลันนึกปวดระบมตามเนื้อตัวทุกส่วนจนต้องทิ้งตัวลงนอนเอาแรงอีกสักพัก แล้วค่อยๆ เท้าแขนดันตัวขึ้นจนสำเร็จ อาการมึนหัวที่คุ้นชินกลับมาโจมตีเขาอีกครั้ง



...หากครั้งนี้มันต่างไป......


   

    มือหนาที่คุ้นชิน....ความอ่อนโยนที่คุ้นเคยกลับมาโอบประคองเขาไว้ จียงเกาะเกี่ยวมือนั้นไว้แน่น หันหน้าไปหาที่มาของความอบอุ่นนั้นทันที


...แค่ได้เห็น....น้ำตาก็ร่วงหล่นเป็นสาย....


"....ยองเบ....ยองเบ....ยองเบ..."

    มือเรียวกุมมือหนาแน่น พร่ำเอ่ยชื่ออีกฝ่ายราวกับจำไม่ได้...มือเรียวแตะต้องไปทั่วใบหน้านั้น



...ไม่ได้ฝันใช่ไหม....


...กลับมาแล้วใช่ไหม....



"....ยองเบ...อย่าไป...อย่าไป....ไม่ให้ไป..."


"....อืม...รู้แล้ว...ไม่ไปแล้ว....ไม่ปล่อยไปอีกแล้ว....."




END

 

writer talk

 

มาแบบมึนๆ งงๆ ก่งก๊ง

 

เป็นฟิคชั่ววูบที่ไม่ได้ตรวจทานอะไรเลย! ดังนั้นผิดพลาดอะไรขออภัยมา  ณ ที่นี้เน้ออออออออออออออ

 

เฮ้ออออออออ คิดถึงเด็กเตี้ยจังเล๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย