YBGD...VIP Fiction

Title: [Fic] ......The Fairy tales…..

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ 

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : You’re my.. - Taeyang

Notes: Thank for all comment na ka!! ^^

          ประตูไม้บานหนาเปิดออกก่อนร่างหนาจะใช้แผ่นหลังผลักยันมันไว้ เปิดช่องให้ร่างบางแทรกตัวเข้ามาในห้องเพื่อวางของพะรุงพะรังในมือลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะงับประตูให้ปิดลง พลางหิ้วเอาของที่อีกฝ่ายปล่อยให้หลุดมือทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง

“ เฮ้อ....เหนื่อยอ่ะ “ ร่างบางล้มตัวลงนอนกับพื้นพลางบ่นน้อยๆ โดยคนที่เดินตามหลังได้แต่ส่ายหัวด้วยความเอ็นดู

“ ไปนอนห้องสิ...ตรงนี้มันสกปรก ยังไม่ได้กวาดเลย" ร่างหนาเดินผ่านอีกคนพลางหิ้วถุงที่ซื้อมาไปเก็บในครัว

“ ม่ายยยยยยยยย นอนตรงนี้เย็นดีอ่ะ “ ร่างบางบอกพลางกลิ้งตัวไปมา ยองเบได้แต่ยิ้มกับภาพที่เห็น

"ตามใจแล้วอย่ามาจามให้ได้ยินนะ"

"ฮาาาาาาดชิ่ว!!" ยังไม่ทันสิ้นเสียงคนที่แพ้ง่ายอย่างจียงก็ส่งเสียงจามลั่น

"เห็นม่ะ พูดยังไม่ทันขาดคำ ลุกเร็ว!"  มือเรียวปิดจมูกตัวเอง พลางส่งยิ้มแหยๆ ให้อีกฝ่าย และยอมลุกตามแรงดึงของอีกคนไปในห้องแต่โดยดี

"ไปอาบน้ำ ฝุ่นมันจะได้หายเดี๋ยวฉันออกไปกวาดข้างนอกก่อนแล้วค่อยออกมากินข้าว โอเคป่ะ?"  หัวทุยพยักขึ้นลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะหอบผ้าขนหนูตรงเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้อีกคนยืนส่งจนลับสายตา

          จวบจนเสียงฝีเท้าห่างออกไป มือเรียวจึงค่อยแง้มประตูห้องน้ำโผล่หน้ามาดู ก่อนจะถอนหายใจ ปิดประตูกลับไปเหมือนเดิม ร่างบางพิงประตู ก่อนจะหย่อนตัวลงในอ่างน้ำที่แอบเสกน้ำอุ่นใส่ไว้จนเต็ม...ก็วันนี้มันมีอะไรที่อยากคิดนี่นา...จียงเอนตัวนอนสบายๆ ก่อนจะหลับตาปล่อยความคิดให้ล่องลอยไป อันที่จริง นับตั้งแต่วันที่เขา.......จูบ....กันไปนั้น อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ยังคงทำตัวเหมือนเป็นปกติทุกวัน....เขาเองในช่วงแรกก็คิดแล้วก็กังวลมากอยู่ ... แต่พอนานๆไป ก็กลับเฉยๆ  คงเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายไม่เคยพูดหรือทำอะไรให้อึดอัดใจ

          แต่บางสิ่งที่ยังติดในใจ...นั่นก็คือทำไมเขาถึงได้ยอม?....แล้วทำไมเขาถึงไม่โกรธที่โดนทำอย่างนั้น... ทำไมไม่รู้สึกรังเกียจ..กลับอบอุ่นและรู้สึกดี?.. ทำไมถึงไม่ผลักไสสัมผัสนั้น กลับโหยหาและต้องการ? ทั้งอ้อมกอดอ่อนโยน ทั้งแววตาห่วงใย..และสัมผัสอุ่นร้อนอ่อนหวานที่ผ่านพ้นไป...แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ ......มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก...ดวงหน้าใสแดงจัดก่อนจะพ่นลมหายใจ บ้า! คิดอะไรบ้าๆ! เจ้านั่นเป็นมนุษย์นะ มนุษย์ มันไม่มีทางเป็นจริงอยู่แล้ว....ดวงตาสีชาหม่นลงโดยไม่รู้ตัว คิดอะไรไปเรื่อย พอดีกับที่ปลายนิ้วเริ่มเปื่อย จึงลุกขึ้นจากน้ำห่อตัวด้วยชุดคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่ม ค่อยๆแง้มประตูออกไป

          กลิ่นหอมๆ ค่อยลอยมาแตะจมูกคนที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ขาเรียวพาตัวเองตรงไปยังที่นั่งประจำคือโตีะกินข้าวหน้าครัว ที่สามารถมองทะลุไปเห็นคนที่กำลังวุ่นวายทำอะไรบนเตา มือเรียวเคาะโต๊ะเล่นเบาๆ อดคิดไม่ได้ว่าคนตรงหน้าเหมาะกับผ้ากันเปื้อนชะมัด! ริมฝีปากเรียวคลี่ยิ้มขำๆ ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะถอดผ้ากันเปื้อนทั้งๆ ที่ดูเหมือนว่ายังทำอะไรไปไม่ได้ถึงไหน คิ้วเรียวขมวดพลางถาม

"ทำไมไม่ทำต่ออ่ะ"  คนถูกถามหันมายิ้มให้ตามปกติ

"น้ำสลัดหมดน่ะจียง ว่าจะลงไปซื้อ"  ดวงหน้าใสเริงร่าขึ้นทันที

"ฉันไปให้นะ นะ นะ"  ยองเบหัวเราะเบาๆ กับอาการอ้อนเล็กๆ นั้น

"ไม่เหนื่อยรึไง? ลงไหวหรอ"

"ไหวสิ ฉันอยากลงไปข้างล่าง จะซื้อนมรสกล้วยด้วย อยากกิน" เสียงใสบอก ยองเบจึงหัวเราะอีกครั้งพลางสวมผ้ากันเปื้อนลงไปอย่างเดิม

"ก็ได้ ยี่ห้อเดิมที่นายชอบนะ รู้ใช่ไหม? รีบไปรีบกลับล่ะ" ไม่วายกำชับด้วยความเป็นห่วง

"อืม ไปล่ะ!" ร่างบางพยักหน้ารับลวกๆ วิ่งไปคว้ากระเป่าตังค์กับกุญแจ เดินลงไปอย่างร่าเริง ทิ้งให้อีกคนมองตามด้วยความเอ็นดู

          ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ดวงตาสีรัติกาลก็แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วง แตะที่ติ่งหูตัวเอง ก่อนจะเหลือบไปมองที่หน้าต่าง ดวงตาสีเลือดก็จ้องมองมาอยู่แล้ว

"ดาร์ก ตามไป...ฝากดูแลด้วยนะ" 

หัวที่ปกคลุมไปด้วยขนปุกปุยผงกรับก่อนจะหายลับไปจากสายตา มือหนาจึงหันมาสาละวนกับสิ่งที่ทำค้างไว้...

          ร่างบางเดินทอดน่องอย่างไม่เร่งรีบอะไรนัก ฮัมเพลงเบาๆ เข้าหน้าหนาวแล้ว อากาศตอนกลางคืนจึงยิ่งเย็นลง มือเรียวจึงซุกในเสื้อโค้ทตัวใหญ่ โดยลืมไปว่า แค่ใช้เวทย์นิดหน่อยตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องใช้อะไรพวกนี้ หากเพราะความเคยชินทำให้ร่างบางๆ กลมกลืนไปกับผู้คนที่ผ่านไปมา ดวงตาเรียวกวาดสายตามองผู้คนที่ผ่านไปมาด้วยสายตาที่ต่างจากเดิม

          ความเกลียดชังค่อยๆ ละลายจากใจช้าช้า โดยไม่รู้ตัว จากที่ชิงชังกลับกลายเป็นความเมตตา เวทนาและบางครั้งก็สงสาร.... เพราะตั้งแต่ที่มาอยู่กับอีกคน เขาก็ได้เรียนรู้ว่า มนูษย์ก็แค่สิ่งมีชีวิตทั่วไป มีดี มีร้าย ปะปนกันไป มีเกลียดมีชัง เหมือนสิ่งมีชีวิตทุกประเภท...ไม่มีใครเป็นสีขาวไปเสียทั้งหมด...และก็ไม่มีใครชั่วช้าไปจนหมดเช่นกัน...โจรวิ่งราว...อาจจะนำเงินทั้งหมดไปจุนเจือครอบครัวที่หิวโหย....หญิงสาวที่ยืนเรียงรายเสนอตัวให้ชายมากหน้าหลายตา อาจจะมีร่างกายอ่อนล้าของหญิงและชายชราที่เฝ้ารอการจุนเจือ...ไม่ต่างกันนัก ชายภูมิฐานที่ช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ...อาจจะเป็นคนเดียวกันกับที่ทุบตี ด่าทอ ภรรยาตนยามอยู่ในบ้าน ก็ได้...

          ดวงหน้าเฉยชาเสมอค่อยแตะแต้มด้วยรอยยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองตกเป็นเป้าสายตาของชายกลุ่มหนึ่งที่มองอยู่นานแล้ว ทั้งหมดหันไปสบสายตาที่รู้กัน ก่อนจะออกเดินตามร่างบางนั้นไปทันที!

          "น้ำสลัดๆ ไหนหว่า? อ่ะนี่ ได้ละ!"  ร่างบางเอ่ยอย่างดีใจ หอบของเต็มอ้อมแขนเพื่อตรงไปจ่ายเงิน ก่อนจะบ่นกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นว่ากว่าจะถึงคิวตัวเองคงอีกนาน 

"หนักชะมัด รู้งี้เอาตะกร้ามาใส่ก็ดี"  ดวงหน้าใสยู่หน้าเมื่อนึกได้ว่าตัวเองขนซื้อขนมมามากมายก่อยกองจนแทบหอบไม่หมด จนกระทั่งถึงคิวตัวเองจึงจ่ายเงิน และคว้าถุงของเพื่อตรงกลับห้อง ออกมานานขนาดนี้ สงสัยอีกคนคงบ่นเป็นหมีกินผึ้ง!

          แม้จะไม่ได้ใช้เวทย์หรืออะไร แต่ร่างบางก็รับรู้ว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง ร่างบางเร่งฝีเท้ามากขึ้นเพื่อจะไปให้พ้นๆ ไม่ค่อยอยากมีเรื่องเท่าไหร่นักจึงหาทางเลี่ยง แต่เหมือนถึงจะไม่อยากมีแต่เรื่องก็มาหาเองถึงที่จนได้ เมื่อจู่ๆ กลุ่มคนที่เดินตามหลังมาตลอดก็เลือกที่จะเข้ามาล้อมกรอบตัวเองไว้!

          บนท้องฟ้ามืดมิดของรัตติกาล ดวงตาสีเลือดเหลือบมองร่างบางที่ถูกล้อมรอบไว้ ก่อนจะส่งสัญญานบางอย่างกลับไปให้คนที่รออยู่ และเมื่อได้รับการตอบกลับ ดวงตาสีเลือดก็คล้ายจะเปล่งแสงเรืองขึ้นวูบหนึ่ง ขณะที่ละอองหมอกบาง ๆ สีเทาคล้ายควันไฟโรยตัวลง กระจายตัวโอบล้อมกลุ่มคนเบื้องล่างไว้โดยไม่มีใครรู้ตัว สิ่งนั้นลอยนิ่งอยู่กลางกลุ่มหมอก พลางจับตาดูสถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่อย่างใกล้ชิด

          ดวงตาหลังกรอบแว่นเปลี่ยนเป็นสีม่วงลึกล้ำทันทีที่ได้รับสัญญาณนั้น แสงสีทองกระพริบขึ้นภายในต่างหูเม็ดเล็กครู่หนึ่ง ก่อนที่ม่านหมอกสีดำทรงกลมจะปรากฏขึ้นตรงหน้า มองเห็นจุดแสงสีทองขนาดเล็ก 2จุดกระจายไม่ห่างกันนัก ชายหนุ่มใช้นิ้วสัมผัสเบาๆ กับจุดแสงสีทองจุดหนึ่ง เท่านั้นภาพหมอกดำจึงกลับกลายเป็นภาพท้องถนนในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คน โดยมีแสงสีทองที่ขนาดใหญ่กว่าเมื่อครู่กระพริบอยู่ในเขตชุมชนไม่ไกลจากที่ตนอยู่ ริมฝีปากแดงจัดคลี่ยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหายวับไป ทิ้งไว้เพียงผ้ากันเปื้อนที่ร่วงหล่นลงกับพื้น....        

"คุยกันก่อนสิ.." เอาแล้วไง ร่างบางกรอกตาขึ้นฟ้า มองไปรอบๆ ก็พบว่าผู้คนยังพลุกพล่าน ไอ้พวกบ้านี่ก็ไม่ได้กลัวสายตาประชาชนเล๊ยย

"มีอะไร?" ถามเสียงเรียบ หากดวงตาสีชากวาดมองไปรอบๆ เพื่อหาทางหนีทีไล่

"..แค่อยากคุยด้วย...ไปหาที่สงบๆ คุยกันหน่อยสิ.."  หนึ่งในนั้นเอ่ยดวงตาฉายแววน่ารังเกียจ

          ร่างบางเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด เอาไงดี? จะใช้เวทย์ตอนนี้ก็ไม่เหมาะเท่าไหร่ ยิ่งสัญญากับอีกคนไว้ด้วยว่าจะไม่ใช้เวทย์ให้ใครเห็น ร่างบางคิดกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจ เตะคนที่ใกล้ที่สุดเพื่อเปิดทางหนี หากแต่ยังไม่ทันไปได้ไกลก็ถูกหนึ่งในนั้นกระชากกลับมา มือเรียวยกวาดปล่อยหมัดใส่เจ้าของมือที่ยึดแขนตัวเองไว้ จนเผลอปล่อยมือออก ร่างบางจึงกระชากตัวหนีอีกครั้ง มือหยาบอีกมือจึงต่อยที่ท้องเข้าอย่างแรงจนจุก ทรุดร่างลงไป ผู้คนรอบข้างกรูกันเข้ามาจับยึดร่างเพรียวไว้กับพื้นรวดเร็วไม่ให้หนีแน่นหนาเสียจนแทบขยับไม่ได้ รู้สึกถึงกลิ่นฉุนจมูกจากผ้าที่ถูกกดลงปิดครึ่งปากครึ่งจมูก รุนแรงจนสมองมึนงงก่อนความรู้สึกรับรู้ทั้งหมดจะดับวูบไปโดยสิ้นเชิง

          มือหยาบไล่ไปตามโครงหน้าเฉี่ยวของร่างที่นอนอยู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มสมใจ หันไปเห็นคนอื่นก็เหมือนจะคิดตรงกัน

"พาไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า คืนนี้ท่าจะสนุก!"  ชายที่ดูราวกับจะเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เมื่อรอบกายตัวเองมีหมอกลงจัดทั้งๆ ที่ไม่มีทีท่ามาก่อน

"หมอกอะไรวะ.....เมื่อกี๊ยังไม่มีนี่หว่า?" หนึ่งในกลุมเอ่ยขึ้น และดูเหมือนว่าทุกคนจะเริ่มรู้ตัว

"รีบไปกันเหอะ!"   ชายคนหนึ่งทำท่าจะยกร่างบางขึ้นหากยังไม่ทันได้ทำดังที่กล่าวมือที่หวังจะแตะต้องร่างนั้นก็หลุดออกจากข้อมือทันทีเลือดสีเข้มไหลออกมาจากเส้นเลือดใหญ่ที่ถูกตัดขาดออกจากกัน หากกลับไม่มีเลือดหยดใดที่หลุดรอดไปโดนร่างที่ยังหลับไหล!

"อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก"

          เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับร่างหนึ่งปรากฏท่ามกลางกลุ่มหมอก ร่างสันทัดสมชาย ดวงตาสีม่วงลึกล้ำตวัดมองด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากคลี่ยิ้มที่อ่านไม่ออก ปลายนิ้วสะบัดเล็กน้อย ร่างที่ครางโหยหวนก็ปลิวไปกระแทกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นร่วงลงมากับพื้นหมดลมหายใจทันที! ริมฝีปากแดงจัดคลี่ยิ้มที่ทำให้คนมองขนลุกชัน ดวงตาเบิกกว้างตื่นตระหนก ร่างกายขยับไม่ได้แม้อยากหนีผู้ที่ก้าวเข้ามาตรงหน้าเท่าใดก็ตาม ยิ่งมองสบดวงตาเรืองแสงในกรอบความมืดนั่น กระทั่งความคิดยังตีบตันด้วยความพรั่นพรึง

"รู้หรือไม่...การแตะต้องของรักของข้าจะได้รับผลเช่นไร?"

          เจ้าของดวงตาสีม่วงกระชับมีดสั้นที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในกำมือโดยไม่รอฟังคำตอบ ก่อนจรดปลายแหลมของมีดลงกลางข้อมือ ของร่างที่ใกล้ที่สุดช้าๆ กรีดเป็นทางยาวจนเกือบถึงข้อพับด้านในศอกลึกจนมองเห็นถึงกระดูกสีขาว แม้จะไม่ได้แตะต้องหากร่างที่เหลือก็กลับเกิดรอยแผลเช่นเดียวกัน ดวงตาเรียวรีจ้องมองใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดหากเสียงร้องกลับไม่หลุดมาให้ได้ยินจากอำนาจสะกดของตน  ริมฝีปากยังคงคลี่ยิ้ม เอ่ยพอให้ได้ยินทั่วกัน

"จงดีใจเสียเถอะที่เจ้าจะได้ตายเร็วกว่าที่ข้าตั้งใจไว้มากนัก....เพราะข้าไม่มีเวลามาละเลียดบรรจง”

ทุกร่างมองมาที่คนในชุดดำสนิทด้วยสายตาเหลือกลาน ไม่คิดฝันเลยว่าวินาทีต่อไปจะต้องเจออะไรบ้าง

          ชายหนุ่มสะบัดเลือดออกจากมีดสั้นก่อนจะกำมือลงเบาๆ สิ่งนั้นก็หายไปโดยไร้ร่องรอย ใบหน้าคมเรียบสงบมีหยาดโลหิตกระเซ้นเปื้อนจนแดงฉานไปซีกหนึ่งเช่นเดียวกับทั่วร่างที่แทบจะถูกอาบชะโลมด้วยสีแดงสด ริมฝีปากเรียวแย้มรอยยิ้มบาง ตวัดมืออีกครั้งร่างทั้งร่างก็ไร้ซึ่งสีโลหิตที่ชะโลมอยู่ ฝ่ามือหนาลูบลงบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลของร่างที่หลับสนิทแผ่วเบา ริมฝีปากทาบสัมผัสข้างใบหน้าสงบนิ่งของร่างเพรียวชั่วครู่ก่อนเงยหน้าขึ้นมองร่างหนึ่งที่เปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เพราะการใช้พลังของเขา เอ่ยเบาๆ

"จัดการต่อให้ทีนะดาร์ก ก่อนที่ข้าจะอดฆ่ามันเองกับมือไม่ได้แต่แบบนั้นมันสบายเกินไป..."

          ร่างหนายืดกายลุกขึ้นยืน ก่อนโอบกระชับร่างในอ้อมแขนขึ้นอุ้ม และหายลับไป ทิ้งไว้เพียงร่างหลายร่างที่นอนระเกะระกะ ซึ่งมีสภาพไม่ต่างจากซากศพนักนอกจากลมหายใจรวยรินอ่อนล้าที่ยังพอสังเกตได้ ข้อมือข้อเท้าทั้งหมดตกระพื้นไร้เรี่ยวแรงมีรอยกรีดทั้งลึกและยาวจนมองเห็นกระดูก เส้นประสาทเส้นเอ็นยึดกล้ามเนื้อบางส่วนถูกตัดขาดเลาะออกมาให้เห็นเป็นเส้น ๆ ขณะส่วนลำตัวเต็มไปด้วยบาดแผลกรีดยาวทบกันตื้นบ้างลึกบ้างไม่เป็นระเบียบนัก ในขณะที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาหรี่ปรืออ่อนล้าไม่แสดงอาการรับรู้ใด ๆ อีก

          ดวงตาสีแดงเลือดค่อยหันกลับมา และเพียงสะบัดปลายปีก ทั้งหมดก็หายลับไปจากสายตา ผู้คนมากมายเดินผ่านสัญจรไปมาบนถนนเส้นเดิม ราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้นที่นั่น หากหลายคนรู้สึกคล้ายได้ยินเสียงโหยหวนดังแผ่วโดยไม่รู้ที่มา...อีกหลายปีต่อมาเมื่อถนนเส้นเดิมชำรุด และจำต้องมีการก่อสร้างใหม่ ผู้คนจึงได้เห็นโครงกระดูกหลายร่างที่ไม่รู้ที่มาทับถมอยู่ใต้ถนนเส้นนี้...แน่นอน..ว่านี่เป็นเรื่องอีกหลายปีหลังจากวันนี้....