YBGD...VIP Fiction

Title: [Fic] ......Destiny….[Special Before Rainy Day]

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™  [ OR ]   mini-gibbon

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD],[ T.O.P x Seungri [2Seung,TOPTORY]

Song : How Did We Get (Lee Hyo Ri duet with 대성)

Notes: Thx for all comment naka ^^

            เสียงอึกทึกโวยวายมีมาเรื่อยๆ ความสับสนวุ่นวายด้านหลังเวทีดูราวกับว่าจะไม่มีวันจบสิ้นจนกระทั่งเสียงตะโกนบอกให้เตรียมตัวดังแทรกเสียงอื่นๆ ในห้องเข้ามาทำให้บรรยากาศวุ่นวายเมื่อครู่ค่อยแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด หลายคนเริ่มภาวนาและให้กำลังใจกันและกัน คนตัวบางวิ่งไปวิ่งมาระหว่างคนโน้นคนนี้เพื่อดูแล เสื้อผ้าตามหน้าที่ที่ตนได้รับ ก่อนจะกวาดตามองหาใครอีกคน เรียวปากคลี่ยิ้มหวานเมื่อมองเห็นว่าใครคนนั้นยืนอยู่ไม่ห่างออกไป แต่ก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อข้างกายใครคนนั้นมีเด็กสาวท่าทางน่ารักยืนอยู่ใกล้ๆ

“เอ่อ ขอโทษนะคะ พี่ยองเบขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ พอดีหนูชอบพี่เต้นมากเลยค่ะ พวกหนูติดตามดูพวกพี่เต้นตามงานมาตลอดเลยค่ะ!!” เด็กสาวถามด้วยอาการตื่นเต้นดีใจอย่างสุดๆ

“ครับ”  ยองเบที่ดูงงๆ แต่ก็ตอบรับไปอย่างอ่อนโยน เท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดจากสามสาวก็ดังขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ

“ขอบคุณมากนะคะ!!” 

            และสาวสองคนก็คว้าแขนของยองเบประกบคนละข้างกอดแน่นให้เพื่อนอีกคนเป็นคนถ่ายรูป ก่อนจะสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันถ่ายซ้ำแล้วซ้ำอีกจนร่างบางชักรำคาญ คิ้วเรียวขมวดชิดยิ่งขึ้น และยิ่งหงุดหงิด ทำไมยองเบต้องยิ้มด้วย ยิ้มอยู่ได้ .. เขาไม่ชอบ ที่สำคัญ ทำไมต้องเกาะแขนยองเบแน่นขนาดนั้น .. ไม่รู้รึไงว่าเขาหวง!! ตอนนี้จียงกำลังโมโห ไม่พอใจ มากๆ ด้วย ที่เกิดเหตุการณ์อย่างนี้...ใช่ว่าไม่เคยเจอ แต่ที่มาถึงเนื้อถึงตัวและไม่ยอมหยุดสักทีก็ครั้งแรกเนี่ยแหละ ทว่าคนของเขากลับทำเป็นเหมือนไม่รับรู้อะไรเลย ทั้งที่เขากำลังควันออกหู!!

            นิ้วเรียวกระดิกเรียกคนตัวเล็กอีกคนที่กำลังยืนอี๋อ๋อกับสามีตัวเองให้มาใกล้ๆ โดยที่คนเรียกทำหน้าเหรอหราแต่ก็ยอมเดินเข้ามาหา

"มีไรพี่?" จียงกอดอกพลางพยักเพยิดให้มองไปทางที่ตัวเองมองอยู่ ซึ่งอีกฝ่ายก็เข้าใจทันที ถามกลั้วหัวเราะ

"หึง?"

"เออ!!" เสียงที่ตอบบูดพอกับสีหน้า จนอีกฝ่ายต้องถาม

"แล้วพี่จะเอาไง?" ดวงตาเรียวสวยของคนเป็นพี่วาววับขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์

"แสดงความเป็นเจ้าของดิ!"

            สองคนสุมหัวกันกระซิบกระซาบอะไรสักครู่ ก่อนที่ซึงริจะหัวเราะอย่างถูกใจ

"จัดไปพี่!!"

            ยองเบลอบถอนหายใจ เมื่อสามสาวที่มาขอถ่ายรูปกับเขากลับไปเสียได้ ดวงตาเรียวรีหันกลับมากวาดตามองหาคนสำคัญ หากหน้าใสที่เริ่มบึ้งทำให้ยองเบแปลกใจไม่น้อย แต่ก็เดินเข้าไปหาตามปกติที่ต้องทำ กำลังใจจากคนสำคัญ..หากไม่มียองเบจะขึ้นเวทีได้ยังไง มือหนาไล้เบาๆ ที่ข้างแก้มใส ก่อนริมฝีปากจะแตะแผ่วเบาที่คิ้วเรียว หวังจะให้มันคลายลงบ้าง และเหมือนจะได้ผลเมื่อดวงหน้าใสคลายความบึ้งตึงลง ก่อนสบตาที่ทอดมองอ่อนหวานเช่นเคย

"เป็นอะไรรึเปล่า...หืม ใครทำอะไรครับ? บอกได้ไหม"  เสียงถามอ่อนโยนเหลือแสน สัมผัสที่ได้รับก็ถนุถนอมจนจียงอยากร้องไห้ ร่างผอมโผเข้าหาอ้อมกอด มือเรียวโอบรัดช่วงเอวสอบแน่น ศีรษะทุยสั่นส่ายอยู่ที่บ่ากว้าง

             จียงอยากจะตีหัวตัวเองหลายๆ หน ทำไมเขาถึงได้งี่เง่าขนาดนี้นะรู้ทั้งรู้ว่าคนคนนี้ไม่เคยสักครั้งจะเปลี่ยนไป...แต่ทำไมเขาก็ยังกล้าระแวงอีกนะ? ยิ่งคนตรงหน้าซุกซบเหมือนลูกแมว ยองเบก็ยิ่งหลากใจ หากแต่เมื่ออีกคนไม่พูด ยองเบก็ไม่อยากทำให้ลำบากใจ เพียงเชยคางอีกฝ่ายขึ้น มองสบสายตา

"แล้วจะรีบกลับมานะ ห้ามซน ห้ามตามใครไปอีกรู้ไหม?" จียงหัวเราะเบาๆ กับคำสั่งนั้น ก่อนจะกดปลายจมูกที่ข้างแก้มอีกฝ่าย

"อืม...ตั้งใจนะ...จะรอ"

.......................................

            ร่างหนาของยองเบขึ้นไปเคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรีบนเวทีแล้ว จียงจึงจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะ ตรงไปข้างเวที มองภาพคนรักที่กำลังพริ้วไหวตามเสต็ปดนตรี ด้วยความหลงใหล ในขระที่จียงรู้สึกว่ามันช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสุข ก็มีบางเสียงที่ทำเอาแทบหมดอารมณ์

"กรี๊ดดดดดดดดด พี่ยองเบ พี่ยองเบ กรี๊ดดดดดดดดด"

"อ๊ายยย พี่ยองเบเท่ห์ที่สุดเลยค่าาา"

"พี่เขามองชั้น แก พี่เค้ามองชั้น แกเห็นไม๊ พี่เค้ามองชั้นนนนน"

"เอาน่าใจเย็นสิพวกแก เดี่ยวรอพี่เค้าเต้นเสร้จก่อน ค่อยไปหาหลังเวที เมื่อกีชั้นไปถ่ายรูปมาด้วยแหละ กล้ามงี้นะ อร๊ายย ชั้นจะละลายล่ะแก"

"เหอะ! เดี่ยวแกคอยดูนะ พี่ยองเบต้องเป้นของชั้น ชั้นจะทำให้เขายอมไปกับฉันให้ได้เลยวันนี้!"

"อร๊ายย โบรา เอาจริงอ่ะ แรงงงงงง"

            ประโยคหลังสุดนี่แหละที่ทำเอาจียงหันขวับไปมอง หญิงสาวคนที่พูดดู เปรี้ยว และ คงจะกร้านโลกไม่น้อย ถึงกล้าพุดอะไรแบบนี้ได้โดยไม่รู้สึกอะไร ตอนแรกที่ว่าจะยกเลิกแผน เพราะแน่ใจว่ายองเบคงไม่คิดอะไร จียงก็เปลี่ยนใจ ลองพูดขนาดนี้ถ้าไม่แสดงความเป็นเจ้าของคงไม่สำนึกสินะ!

.............................

            เสียงเพลงบนเวทีใกล้ถึงช่วงสุดท้ายมากขึ้นทุกขณะ จนในที่สุดก้ถึงช่วงก่อนจบที่จะเริ่มมาฟรีสไตล์แดนซ์ ซึงริถอยลงจากเวทีเงียบๆ แตะมือให้อีกคนที่รออยู่ แล้วเดินไปหาคนของตัวเองที่ยืนทำหน้างงเมื่อเห็นเขาลงจากเวทีมาก่อน

"ไม่ต้องสงสัยหรอกพี่เทมป์...พี่จียงก็แค่อยากแสดงความเป้นเจ้าของบ้างเท่านั้นแหละ!" พุดแล้วก็ยิ้มหวานจนเห้นเขี้ยวทำเอาคนมองอดใจไม่ไหว กดจูบแรงๆ ไปทีริมฝีปากนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะกระซิบเบาๆ

"งั้นเราปล่อยเค้าไปเหอะ...เรากลับบ้านไปแสดงความเป็นเจ้าของกันสองคนดีกว่า"

"บ้า!"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่อีกสักครู่เมื่อทุกคนลงจากเวที ก็คงรู้แล้วว่าคนทั้งคู่...หายไป

.......................

            ยองเบวาดลวดลายบนเวทีด้วยความชำนาญ ก่อนจะถอยออกมาปล่อยให้คนอื่นได้ทำหน้าที่ และตามสเตปจะปิดท้ายด้วย น้องเล็กซึงริ หากแต่เมื่อคนสุดท้ายก้าวเข้ามากลางวงยองเบก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อร่างบางๆ ที่โชว์สเตปอยู่นี้ เขาจำได้ดีว่าเป็นใคร แถมยังจำได้ด้วยว่า ที่กำลังเต้นอยู่นั้นเป็นท่าที่ซึงริเพิ่งสอนให้ร่างบางนั้นไม่นาน แม้จะแปลกใจ แต่ลีลาที่ไม่เบาของจียงก็ทำให้เพลิดเพลินตามไปได้

            จนกระทั่งท่อนจบ แทนที่จะจบโดยการยืนหันหลังให้กันแบบที่เขากับซึงริชอบทำ ร่างบางกลับกระชากเขาให้หันมาเผชิญหน้า ยังไม่ทันได้ตั้งตัวหมวกของทั้งเขาและจียงก็ถูกจับเหวี่ยงไปทางไหนก็ไม่รู้ พร้อมทั้งรับรู้ถึงริมฝีปากอุ่นนุ่มที่ทาบทับลงมาทันที!!!

             ในขณะแรกยองเบตกใจ หากเพียงไม่นาน ดวงตาเรียวรี ก็หลับพริ้ม ตวัดเอวของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ ปลายลิ้นที่แตะสัมผัสเพียงแผ่วเบาก็ทำเอาจียงแทบหลอมละลาย ปลายลิ้นเรียกร้องสอดรัดพัวพัน แสดงความเป็นเจ้าของของร่างที่ประคองกอดรัดเอาไว้...โดยที่อีกฝ่ายก็ยอมรับความรู้สึกอ่อนหวานที่อีกฝ่ายบรรจงมอบให้โดยดี ปลายลิ้นของยองเบควานหาความหวานจากร่างบาง ด้วยความรู้สึกอ่อนหวาน ปราศจากอาการจาบจ้วงและเห็นแก่ตัว

 “อือ”

             ร่างบางครางแผ่วในลำคอ เคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสนุ่มนวล ที่คนตรงหน้ามอบให้ จากส่วนลึกสุดของความรู้สักที่เรียกว่า........รัก......... ความอิ่มเอมเต็มตื้นไปด้วยความสุขจากรสสัมผัสที่ได้รับแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ มันอบอุ่นอ่อนหวานละมุนละไม จนไม่สามารถจะถ่ายทอดเป็นคำพูดให้ใคร ๆ รับรู้ได้

            เสียงกรีดร้องด้วยความผิดหวังหรือเสียงเชียร์สนับสนุนไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ ณ เวลานั้น สำหรับทั้งคู่แล้ว รับรู้เพียงกันและกัน อยากให้เวลาที่แสนสุขนี้หยุดอยู่กับที่ เมื่อได้ใกล้ชิด ถ่ายทอดความรัก ความอ่อนหวานให้กันและกัน เท่านั้นก็มีความสุขมากที่สุดในโลกในเวลานี้

................................

            ดวงหน้าใสถูกซับเบาๆ ด้วยผ้าชุบน้ำ ก่อนที่มือหนาจะไล่เช็ดไปตามลำตัวของคนตรงหน้าที่มองตามมือเขาตาแป๋ว จวบจนกระทั่งเช็ดมาถึงข้อเท้าขาวซึ่งเริ่มบวมเนื่องจากอาการแพลงเมื่อสักครู่ ยองเบเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ โดยที่คนโดนคาดโทษทำหน้าสำนึกผิดแต่โดยดี เมื่อเช็ดเสร็จจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ยองเบก็ยืนยาให้ร่างบางที่ทำหน้าบู้บี้ หากแต่ก็ยอมกินแต่โดยดี ยองเบจึงไปจัดการกับตัวเองบ้าง ก่อนจะเอนกายลงนอนเคียงค้างอย่างเช่นทุกวัน

            มือหนาไล้ที่ข้างแก้ม โดยอีกฝ่ายก็ไถแก้มเข้าที่มือหนาเป็นเชิงออดอ้อน ทำเอาเจ้าของมือคลี่ยิ้มกว้าง หากแต่ก็ไม่หลงกลโดยง่าย มือหนาเลื่อนมาบีบจมูกได้รูปโยกไปมา

"บอกแล้วว่าห้ามซน ขาแพลงเลยเห็นไม๊?"      ร่างบางยู่หน้า โผเข้ากอดเอวอีกฝ่าย

"ก็ผู้หญิงพวกนั้นบอกว่าจะมายุ่งกับนายชั้นไม่ชอบหนิ! ชั้นถึงต้องทำอย่างงี้ไง"

            เพราะเหตุผลที่แสนน่ารักและน้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำให้ยองเบยิ่งยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่ ก่อนจะกดจูบไปที่ริมฝีปากช่างอ้อนเมื่อสักครู่ และกระซิบคำที่ทำให้ จียงกลายเป็นฝ่ายยิ้มกว้าง ยินยอมให้อีกฝ่ายช่วงชิงลมหายใจของตนได้ทันที...

"...จะสนใจทำไมในเมื่อ...ฉันเป็นของนาย...ทั้งหมดของฉันเป็นของนายคนเดียว...จียง..."

.....................................

FIN

Writer talk

ชีวิตกับฟิค สวนทางกันสุดๆ ขอบอก!!!