YBGD...VIP Fiction

Title: [Fic] ......Destiny….[Special...Rainy day.…]

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™  [ OR ]   mini-gibbon

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : How Did We Get (Lee Hyo Ri duet with 대성)

Notes: ก็แบบว่าฝนมันตก...บรรยากาศมันพาไป!! ^^

            เสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาพร้อมกับแรงลมที่พัดปะทะหน้าต่างจนเกิดเสียงดังก่อกแก่กนั้นปลุกให้ใครบางคนลุกขึ้นจากการงีบหลับ ดวงตาที่ยังหรี่ปรือเพราะความง่วง พยายามเพ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง... สภาพท้องฟ้าที่อึมครึมทำให้สภาพบรรยากาศโดยรอบดูหดหู่ตามไป ดวงตาเรียวสวยมองนาฬิกาที่ไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน ก่อนจะถอนหายใจ

...กี่คืนแล้วที่ต้องรอ....กี่คืนแล้วที่ต้องเหงา...เพียงลำพัง....

            คนตัวบางลุกจากเตียงแม้จะยังเสียดายความอบอุ่นของผ้านวมผืนหนาอยู่บ้างก็ตาม ก่อนจะทรุดกายลงนั่งข้างประตูกระจกที่หน้าระเบียง เหม่อมองสายฝนที่หล่นกระทบกับประตูกระจก....ใช้มือสัมผัสถึงได้รู้ว่ากระจกเวลาเปียกฝน มันเย็นยะเยือกและความเย็นนั้นมันวิ่งพล่านเข้าไปสู่หัวใจให้รู้สึกถึงความเย็นจนรู้สึกหนาวได้มากแค่ไหน ปลายนิ้วเรียวนิ้วเขียนข้อความบนกระจกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะใช้ฝ่ามือลบมันออก และเมื่อละอองฝนซัดเข้ามาอีกครั้ง ก็สามารถเขียนข้อความอื่นได้

...คิดถึง....คิดถึงจนแทบทนไม่ไหว....ไม่ชอบเลยที่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้....

            ความเย็นที่ปลายนิ้วทำให้ต้องเหลือบมอง...และไล่สายตามายังแหวนวงเดิมที่สวมติ้ดนิ้วไว้ไม่เคยห่าง ริมฝีปากบางกดจูบเบาๆ ไปที่แหวนวงนั้น แหวนแห่งคำสัญญา...แหวนแห่งความผูกพัน...และแหวนที่แทนความมั่นใจและความเชื่อใจที่เขามี...แต่บางครั้งการกอดกับความเชื่อใจ....มันก็ไม่อุ่นเอาเสียเลย..

...ได้ยินบ้างรึเปล่า?...ฉันหนาว...ฉันต้องการความอบอุ่นจากนาย....

.............................

....หนาวจัง ....

            ร่างบางซุกตัวเข้าหาเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสอบอุ่นที่คุ้นเคย อาการนั้นทำให้คนที่กอดไว้อมยิ้มบางๆ คงจะเหนื่อยจริงๆ ยิ่งไม่สบายด้วยเลยไม่รู้ตัว นึกแล้วก็อยากจะตีคนดื้อจริงๆ ไม่สบายแล้วยังออกมานั่งข้างนอกจนตัวเย็นแบบนี้ ข้อเท้าก็เจ็บเพราะไปหัดเต้นตามเจ้าซึงริจนเขาไม่กล้าพาไปที่งานเต้นเหมือนเคย กลัวว่าต้องใช้ขามากๆ แล้วอีกฝ่ายจะเจ็บกว่าเดิม ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะซนเดินออกมานั่งข้างนอกจนหลับไปข้างประตูระเบียงแบบนี้

             มือหนาเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าก่อนจะกดจูบเบาที่หน้าผากขาว ด้วยไม่อยากปลุกอีกฝ่าย และช้อนตัวขึ้นอุ้มในท่าอุ้มเจ้าสาวแล้วพาไปยังส่วนห้องนอน ทั้งๆ ที่ปกติแล้วคนในอ้อมแขนเป็นคนรู้สึกตัวง่าย แต่ครั้งนี้กลับไม่ตื่น จนวางลงบนเตียงแล้วก็ยังไม่ตื่น คนตัวหนาจึงตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ

            ใบหน้ายามนิทราเป็นใบหน้าที่หาดูได้ยาก เพราะคงไม่มีใครหลับลงข้างกายคนอื่นหากไม่เชื่อและไว้ใจ ในทางกลับกัน ผู้เพิ่งตื่นจากนิทราจะสุขใจเพียงไร หากยามลืมตาขึ้นแล้วได้เห็นใบหน้าของผู้ที่รักเป็นคนแรก มือหนาไล้เบาๆ ที่ข้างแก้มเหมือนเช่นที่เคย และอาจจะเพราะเพิ่งอาบน้ำมาทำให้ปลายนิ้วเย็นกว่าที่เคย ดวงตาเรียวสวยจึงปรือขึ้นมาช้าๆ

“...กลับมาแล้วหรอ...” ถามทั้งๆที่ตายังลืมไม่ขึ้นด้วยซ้ำ มือบางที่ยกขึ้นขยี้ตาถูกมือใหญ่กว่าดึงออก แล้วใช้นิ้วไล้เบา ๆ ใต้ตาไปจนถึงหางตา ก่อนจูบประทับลงไปบนเปลือกตาข้างหนึ่งอย่างเอ็นดูรักใคร่ ยองเบอังหน้าผากรับความร้อนรุมๆ อย่างหนักใจไม่น้อย

“ไข้ยังไม่ลดเลย ทำไมออกไปนั่งตรงนั้นครับ...แล้วขาหายเจ็บแล้วหรอ? หืม...”  เสียงถามเจือแววห่วงใยเหลือแสนจนคนที่ยังง่วงงุนซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นอย่างออดอ้อน

“...ก็...ผ้าห่มไม่อุ่น...ขาก็ไม่มีใครทายา...นอนไม่หลับเลย.…”  สายตาสำนึกผิดปนอ้อนๆ แบบไม่รู้ตัวที่มองมาทำเอาหัวใจของเขาแทบหลอมละลาย....แล้วแบบนี้ ยองเบจะทำอะไรได้ แม้จะอยากบอกว่าแล้วที่ไปนั่งหลับอยู่ตรงประตูระเบียงนั่นล่ะ ยองเบก็เลือกที่จะเก็บไว้ เอ่ยปลอบคนในอ้อมแขน

"..ถ้างั้นก็นอนนะครับ..นะคนดี"  จรดริมฝีปากลงบนหน้าผากอิ่มเบา ๆ แล้วขยับขึ้นมามองดูหน้าใสๆ ที่ยังคงฝืนทำตาโตมองเขาไม่เลิก

“ทำไมล่ะครับ…”

“...ฉันไม่ชอบอยู่คนเดียว...ไม่ชอบเลย …”  น้ำเสียงเหงาเสียจนคนฟังสะท้านไปทั้งใจ.....เพราะห่วงถึงไม่อยากให้ต้องลำบากหรือเจ็บปวด...แต่ยองเบลืมไป...ลืมว่าเขากับจียง...ไม่ต่างกัน ไม่ต่างกันสักนิดเลย

“...ฉันก็ไม่ชอบที่ต้องไปไหนมาไหนคนเดียวเหมือนกัน...ไม่ชอบเลย...” ยองเบก้มลงกระซิบอีกฝ่ายพอให้ได้ยิน

"..อือ...งั้นเราไปด้วยกันนะ....อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว....ไม่ว่าจะต้องเจออะไร เจ็บปวดแค่ไหน...ฉันก็อยากไปกับนาย...นะ.." เสียงงัวเงีย และอ่อน… ไหว เสียจนทำเอาคนฟังต้องตอบกลับไปด้วยริมฝีปากที่แตะลงบนหน้าผากอีกฝ่ายอย่างอ่อน… หวาน

"...แน่นอน...ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้คนเดียว....ไม่อีกแล้ว...ฉันสัญญา...."

            ยองเบยกมือขาวจัดที่ยังกุมมือตัวเองไว้ขึ้นมาแนบแก้ม ประกายตาอ่อนหวานนัก ริมฝีปากอิ่มถูกโน้มลงไปหา สัมผัสอุ่นหวาน เจือด้วยความรักใคร่อ่อนโยนยิ่ง.... ไม่ว่าก่อนนอนจะเป็นเช่นไร ค่ำคืนของทั้งคู่ก็จะจบลงอย่างแสนหวานบรรยากาศ ภายในห้องแม้จะหนาวเย็นไม่แพ้อากาศด้านนอก แต่ถึงอย่างนั้น ร่างสองร่างบนเตียงที่นอนกอดกันกลับรู้สึกอบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจราวกับคนทั้ง สองไม่รับรู้สื่งอื่นใดนอกจากกันและกันเท่านั้น...

.....................

END..

Writer Talk

เนื่องจากอีกเรื่องมันแต่งยาก 55555+ ยังงงๆ กะชีวิตอย่
เอาสเปเรื่องนี้ไปแก้ขัดก่อนนะเคอะ!!

ปล...เราว่าจะพิมพ์เรื่องนี้แล้วล่ะ รบกวนใครมีฝีมือช่วยออกแบบปกให้ที!!

พรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส