YBGD...VIP Fiction

Title: [Fic] ......The Fairy tales…..

Author: εїзYBGD Endless storyεїз™ 

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Song : You’re my.. - Taeyang

Notes: Thank for all comment na ka!! ^^

             ทั้งในอดีตอันยาวนาน....เผ่าพันธุ์แห่งเราเป็นผู้ครองทุกสิ่ง.....จริงหรือ ? ที่แผ่นดินอันไพศาลนี้มีเพียงเรา ? ....ผู้ซึ่งมีปัญญา สติอันสมบูรณ์ และกำลังของตน...มีอยู่เพียงที่แห่งนี้เท่านั้น  ดาวดวงนี้เท่านั้น …แน่หรือ?.....สิ่งมีชีวิตอีกหลายเผ่าพันธุ์ถือกำเนิดอยู่ภายในเป็นเวลาอันเนิ่นนาน ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในหน้าประวัติศาสตร์อันน่าภาคภูมิใจของตน.....ราวเป็นสารที่ส่งต่อมา ....ว่านับแต่อดีต ....กาลที่ดำเนินในช่วงเวลาปัจจุบัน...อนาคตที่ยังไม่อาจรู้ได้ ....ที่แห่งนี้ .... จักรวาลนี้ มิได้มีเพียงพวกเรา ....

..........................

            มือหนาปัดฝุ่นที่เกาะบนหนังสือเก่าครำคร่าไร้ผู้สนใจเบาๆ ดวงตาเรียวรีสีน้ำตาลอบอุ่นหลังกรอบแว่นหนาคลี่ยิ้มพึงใจ หนังสือเล่มหนา หนัก กระดาษสีขาวอมเหลืองเก่าจนน่ากลัวว่าจะสลายเป็นผงหากจับแรงไปสักนิดดูไม่น่าสนใจแม้แต่น้อย หากคนที่หยิบขึ้นมากลับมีสีหน้าพึงใจหนักหนา มือขาวจัดไล่ไปตามหน้าปกหนังสือ เป่าเบาๆ พอให้สามารถอ่านตัวหนังสือสีทองซีดจางบนหน้าปกหนา

'ภูติพิทักษ์ชั่วกาล....Fairy'

            ริมฝีปากแดงสดคลี่ยิ้มสมใจ ก่อนจะเปิดหน้าปกหนาขึ้น อ่านคำนำ และไล่นิ้วไปตามสารบัญ จนกระทั่งเจอหัวข้อที่ต้องการ

'ต้นกำเนิดแห่งFairy'

.....................................

            พระเจ้า...สร้างโลกขึ้นจากฝุ่นดินฝุ่นหินนับแสนนับล้านในห้วงจักรวาลที่กว้างไกลไม่อาจคิดฝัน สร้างสรวงสวรรค์ที่อุดมสมบูรณ์บนแผ่นดินอันแห้งผากกันดารพร้อมทั้งสิ่งมีชีวิตที่งดงามและแสนวิเศษเหนือสิ่งอื่นใดขึ้น . . ก่อนหน้ามนุษย์ มังกรคู่แรกที่ถูกสร้างขึ้นจากการรวมพลังธาตุบริสุทธิ์ทั้งมวลในนภากาศ คือสิ่งสูงส่งและล้ำค่ายิ่ง

            กระทั่ง....มังกรหนุ่มถูกซาตาน ศัตรูนิรันดรแห่งองค์พระเจ้าผู้สร้างลักพาหายไปในวันหนึ่ง มังกรสาวที่เหลืออยู่เพียงลำพังนั้นถูกกัดกร่อนด้วยความเหงาจนเศร้าซึมลงทุกวันด้วยสูญเสียคู่รักไปโดยไม่รู้จะได้กลับคืนมาหรือไม่ ที่สุด . . พระเจ้าไม่อาจทนเห็นได้อีก จึงสร้างสิ่งมีชีวิตอีกรูปแบบหนึ่งขึ้นเพื่อบรรเทาความว้าเหว่ของสัตว์สูงค่าของพระองค์ มนุษย์อีกเผ่าพันธุ์หนึ่ง ถือกำเนิดขึ้น หากมนุษย์กลับโลภและโง่เขลาเกินไป ....หลงระเริงว่าตนเป็นเผ่าพันธุ์ที่เข้มแข็ง...แข็งแรง...หลงมัวเมาในอำนาจจนละเลยมังกรสาวผู้สูญเสียรัก...และตอนนี้ กำลังจะสูญเสียตัวตน...

            พระเจ้ารับรู้เรื่องนี้ช้าไป....เพราะร่างของมังกรสาวกำลังจะสูญสลาย...แม้จะโกรธเคืองหากแต่พระองค์ ก็ไม่อาจตัดใจทำลายมนุษย์ที่ทรงสร้างขึ้น...พระเจ้าจึงสร้างโลกคู่ขนานอีกโลกให้อยู่เคียงข้างโลกใบเก่าเพื่อให้ดวงวิญญาณที่แสนบริสุทธิ์ของมังกรผู้ไร้คู่ได้อาศัย...พลังที่ยิ่งใหญ่กำเนิดเป็นภูติหลากหลายเผ่าพันธ์....หากที่แตกต่างคงเป็น..Fairy ภูติผู้งดงามและทรงพลัง แต่กลับไร้คู่....

            และเพราะอยากให้มนุษย์ได้รู้ว่าตนมิใช่เพียงเผ่าพันธุ์เดียวที่หลงเหลือในโลก พระองค์จึงตราพรแด่มนุษย์ผู้มีจิตใจพิสุทธิเพียงพอ...จะได้ครอบครองแฟรี่....ภูติผู้พิทักษ์ชั่วนิรันดร์

...............................

            เสียงลมพัดหวีดหวิว เรื่อยกิ่งไม้ไหวไร้ซึ่งสดับสำเนียงของสิ่งใด หมอกจางๆ ลอยระเรื่อคลุมอาณาบริเวณกว้างขวางของป่าภูต แผ่กำจายบดบังแม้แต่สีสันอ่อนละมุนของใบไม้และดอกไม้สีสดได้สนิท สายลมพัดพริ้วกระทบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนจางปลิวสะบัด ร่างบอบบางไร้แววไหวตึง หากมิได้ยินเสียงเต้นของหัวใจแผ่วเบาที่ดูราวจะเงียบหายไปได้ทุกเมื่อ ใบหน้านวลละมุนนิ่งสงบ เปลือกตาบางปิดสนิทบ่งบอกถึงการหลับใหลอันยาวนาน แม้กระแสลมแว่วกระทบผ่านโสตประสาท แต่หากไร้การรับรู้ แม้หมู่ไม้แว่วขับขาน เสียงเพลงหวานพลิ้ว ร่างนั้นก็ไร้วี่แววลืมตาตื่นแม้แต่น้อย

            เสียงฝีเท้าเบาบางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หากเสียงแหวกกิ่งไม้ระเกะระกะนั่นกลับทำลายความสงบของป่าภูตพรายได้ง่ายดาย

"ใครเข้ามาทำไมกัน!!" น้ำเสียงแหบห้าวดังขึ้นพร้อมกับ ดวงหน้าหวานละมุนที่ดูราวกับหลับสนิทเมื่อครู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองร่างบนต้นไม้ช้าๆ ดวงตาสีอำพันเต็มไปด้วยอำนาจแกร่งกล้า หากผู้ที่เข้ามารู้ดี ร่างตรงหน้าไม่มีวันทำอันตรายตน

"...ท่านพี่...ท่านไม่คิดสนใจจะไปดูหน่อยหรือ...วันนี้ที่ลานพิธีเอ่ยว่ามีบางคนค้นเจอตำรานั่นแล้ว และไม่แน่อาจจะทำพิธีอัญเชิญ ท่านไม่สนใจหรือว่าใครที่จะลงไป....อาจเป็นท่านก็ได้...” น้ำเสียงหวานดังลอดจากริมฝีปากบางน่าสัมผัส ดวงตาใสมองตรงมาอย่างกระตือรือร้น หากดวงตาเรียวสวยที่สบสายตาเพียงเหยียดยิ้ม

"ทำไมต้องสนใจ...ในเมื่ออยู่ที่ใดหากจำเป็นต้องไป...ต่อให้ข้าอยู่ที่นี่หรือที่ไหนข้าก็ต้องไป”  ผู้ฟังพองลมเข้าในกระพุ้งแก้มจนกลม

 "ข้ารู้น่า! แต่ท่านก็รู้นี่ ถ้าท่านไม่ได้อยู่ในลานพิธี...สิทธิ์ที่จะถูกเลือกก็น้อยลง”  คำพูดค่อยๆ แผ่วลง มือเรียวจึงลูบบนเส้นผมนุ่มแผ่วเบา

"ข้า...?" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยแผ่วเบาก่อนจะยิ้มเศร้าหม่นจนอีกฝ่ายรู้สึกสะท้อนในใจ

"..เซนริ...เจ้าก็รู้ดีว่าข้าคิดเช่นไร..." เจ้าของชื่อทอดถอนลมหายใจ

"...ข้ารู้...ท่านพี่ ข้ารู้...ข้าเพียงแต่หวัง....หวังอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เท่านั้นเอง..."

            ไม่มีเสียงตอบรับจากคนเป็นพี่ มือเรียวยังคงลูบเบาๆ บนศีรษะนุ่มนิ่มนั้น ปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบของทุกอย่าง

...........................

            สัญลักษณ์รูปร่างแปลกตาถูกวาดขึ้นบนพื้นห้องด้วยกลีบดอกไม้สีขาว เทียนสีขาวหลายเล่มถูกจุดขึ้นรอบๆ น้ำมันหอมระเหยส่งกลิ่นหอมหวานจนทำให้หัวใจที่เต้นแรงสงบลงได้ ร่างหนาขาวจัดนั่งขัดสมาธิอยู่ใกล้ๆ สัญลักษณ์แปลกตานั้น มือหนาเปิดหนังสือเล่มหนาไล่ไปยังหน้าที่ ก่อนจะเริ่มอ่านอักขระที่เขียนไว้บนหน้ากระดาษเก่าแก่นั้น

            "...ข้าผู้ค้นพบ...ข้าผู้ได้เจอ...ข้าผู้ได้รับเลือกจากความพิสุทธิ์แห่งจิตใจ...จากแผ่นดินแห่งพระเจ้า...ผู้แสวงหาความจริง....ผู้บุกเบิกหนทางที่ไม่เคยมีผู้ใดย่างกรายผ่าน...ข้าผู้ค้นพบศูนย์กลางแห่งแสงสว่าง ความมืด จิตวิญญาณ กาลแห่งอดีต  กาลแห่งปัจจุบัน และกาลแห่งอนาคต เมื่อความมืด ครอบครองอดีตกาล เมื่อวิญญาณ สถิตอยู่ ณ ปัจจุบัน เมื่อแสงสว่าง สาดส่องสู่อนาคต  หนทางจงเปิดออก.....ข้าจักนำท่านสู่ดินแดนแห่งใหม่....Fairy ภูติผู้พิทักษ์ชั่วนิรันดร์แห่งข้า...จีดราก้อน"

..................................

            ลึกเข้าไปในป่าโปร่งยังมีบึงน้ำแห่งหนึ่งที่ทั้งสะอาดและบริสุทธิ์ใสเนื่องจากตาน้ำบนภูเขา แหล่งน้ำแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางลานหินอ่อนที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้สีม่วงงดงาม เสียงทุ้มนุ่มจับใจความไม่ได้ดังแผ่วมาจากที่ใดที่หนึ่งภายใต้บึงกว้าง แฟรี่น้อยใหญ่ต่างพากันจับจองแผ่นหินอ่อนลวดลายงดงามที่วางเรียงรายรอบบึงกว้าง ก่อนจะก้มลงมองภายในบึงนั้นด้วยความสนใจ....

            หยดน้ำหยาดหนึ่งหยดลงบนท้องน้ำใส ก่อให้เกิดการกระจายเป็นวงกว้างกระเพื่อมไปไม่มีที่สิ้นสุด มวลอากาศเบื้องบนบิดเบี้ยว และแยกท้องน้ำออกจากกัน เผยให้เห็นแผ่นศิลาหินอ่อน แกะสลักงดงามผุดโผล่ขึ้นมาจากห้วงท้องน้ำลึกนั้น

            เสียงร่ายบทอัญเชิญดังขึ้นรอบกายครู่หนึ่ง แผ่นศิลาหกแผ่นที่แกะสลักอักษรโบราณเปล่งแสงเรืองรองตอบรับคลื่นพลังที่เข้ามากระทบจากทั่วทุกหนแห่ง แท่นหินอ่อนที่ใต้ร่างแฟรี่แต่ละตนไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทำให้ต่างมองหน้ากันอย่างแปลกใจ....หากแต่กุญแจแห่งการเดินทางกลับปลดปล่อยลำแสงรุนแรงให้พุ่งขึ้นสว่างจ้าจนไม่อาจมองเห็นสิ่งใดที่อยู่ภายในม่านแสงนั่นได้แม้แต่เงา

            ห่างไกลออกไป มือเรียวที่ยังคงลูบผมนุ่มของผู้เป็นน้อง...หากแต่คลี่นพลังรุนแรงบางอย่างกลับกระทบร่างกายจนไม่อาจต้านทานไหว ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ หากก็เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น มือเรียวแตะที่ตำแหน่งหัวใจ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนร่างจะค่อยกลายเป็นลำแสงเจิดจ้า หายลับไปจากสายตาของผู้ที่มองอยู่ ดวงตาเรียวใสเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่ต่างกับผู้ที่หายไป ก่อนจะกลับมาเป็นปกติและคลี่ยิ้มบางเบา

"..ท่านพี่...ข้าเพียงหวังว่าท่านจะได้พบคนที่ทำให้ท่านรู้ค่าของความรัก..."

"...ทำอย่างกับท่านรู้อย่างงั้นแหละ ท่านเซนริ" เสียงกล่าวกลั้วหัวเราะเบาๆ จากด้านหลังทำให้คนฟังขมวดคิ้วมุ่น ป่องแก้มด้วยความงอนพี่เลี้ยงของตน

" ถึงถ้าจะไม่รู้ แต่ข้าก็ไม่ได้ปฎิเสธสักหน่อยนี่นา...พี่ซานดารา..."  เจ้าของชื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้าง โผเข้ากอดร่างสูงกว่าอย่างต้องการจะง้อ

"ข้ารู้...ท่านเซนริ...ข้าก็แค่รอว่าวันใดท่านจะได้เรียนรู้เหมือนท่านพี่ของท่านเท่านั้นเอง.."

            แม้ริมฝีปากจะเอ่ยเบาราวกับปลอบโยนคนตรงหน้า หากสายตากลับเหม่อมองไปไกล...คำถามหลากหลายผุดขึ้นในหัว....กี่ร้อยปีมาแล้วที่แฟรี่มิเคยได้รับการอัญเชิญ...กี่ร้อยปีที่หนังสือแห่งภูติมิได้ถูกเปิดออก...กี่ร้อยปีที่มิมีผู้ใดมีจิตพิสุทธิ์พอที่จะอ่านคำอัญเชิญ...และเพราะเหตุใด ทันทีที่หนังสือถูกเปิด...ผู้ถูกอัญเชิญกลับกลายเป็นแฟรี่สายเลือดแห่งมังกรตนสุดท้าย.....พระเจ้า...พระองค์ต้องการสิ่งใด.....กำลังสนุกหรือไร?

...........................................

            ....เมื่อถึงที่สุด.....รู้ไหม ?....ในช่วงชีวิต . . . จะต้องมีสักวันที่รู้สึกว่า....การคงอยู่ของตนนั้นว่างเปล่า ....รู้สึกไหม ?....เคยรู้สึกถึงความต้องการที่มุ่งหวัง....โหยหา....ปรารถนา... บางสิ่ง... ต่อให้ต้องสูญเสียทุกอย่าง...ก็จะละทิ้งให้หมดสิ้น... ใช่ !....ไม่ว่าจะต้องทำสิ่งใดอย่างไรเพื่อให้ได้มา ...ก็จะทำสิ่งนั้น.... เพื่อความปรารถนา....ต่อให้ทุกสิ่งสิ้นสลาย.....ต่อให้ต้องก่อความวุ่นวายเพียงใดก็จะทำ !!

...........................................

            ท่ามกลางสัญลักษณ์แปลกตาที่สร้างจากกลีบดอกไม้สีขาว ลำแสงเรื่อเรืองค่อยสาดส่องมาจากจุดกึ่งกลาง มวลอากาศปั่นป่วนเป็นระลอกคลื่นจนเห็นสภาพรอบบริเวณบิดเบี้ยวตามไปด้วย ลำแสงจางๆ ค่อยเจิดจ้าพร้อมๆ กับเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นภายในลำแสงเจิดจ้านั้นช้าๆ ....

            ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นหนาเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้างอย่างคนทำอะไรไม่ถูก หนังสือเล่มหนาหนักถูกปล่อยทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี

"...ม่ะ..มะ..ไม่น่าเชื่อ!!"

            ดวงตาเรียวสวยของร่างในแสงสว่างเจิดจ้าเปิดขึ้นมองร่างที่ยังคงนิ่งค้างเบื้องหน้าด้วยแววตาเลื่อนลอย ริมฝีปากเรียวเอื้อนเอ่ยวจี

 “คือคำสาบานต่อท่านผู้เป็นนาย .... ชีวิตข้าจะดำรงอยู่เพื่อท่าน ข้าจะไม่ทรยศท่าน ท่านเป็นผู้เดียวเท่านั้น . . คือคำสัตย์ที่จะมอบให้ต่อท่าน จวบจนอายุไขของข้าหรือท่านจะสิ้นสุด ข้าขอสาบาน !"

            แสงสีทองสว่างวูบแล้วจางหายไป เหลือเพียงร่างโปร่งยืนอยู่กลางกลีบดอกไม้ ราวกับเพิ่งรู้สึกตัว ดวงตาเรียวสวยนั้นเบิกกว้าง พอๆ กับร่างที่ยังคงนิ่งอึ้งตะลึงค้างอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากเรียวเม้มสนิท หากก็ต้องตวาด เมื่ออีกคนยังทำท่าราวกับไม่รู้สึกตัว จ้องเอา จ้องเอาอยู่อย่างนั้น

".มองบ้าอะไร! ไม่เคยเห็นแฟรี่รึไง?" ร่างตรงพื้นสะดุ้ง ก่อนจะขยับแว่นสายตาอย่างลนลาน แล้วกลืนน้ำลาย

"อ่ะ..เอ่อ...ม่ะ ไม่เคยเห็นครับ...ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกครับ..."  คำตอบแสนซื่อจนคนถามแทบไปไม่ถูก ดวงตาเรียวหันมาจิกใส่ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"แล้วเรียกข้ามาทำซากอะไร...อย่าบอกนะว่าเรียกมามองเพราะไม่เคยเห็น"  ร่างที่ยังคงนั่งหมดสภาพบนพื้น กลืนน้ำลายอีกครั้ง หนังสือไม่เห็นบอกว่าแฟรรี่จะโหดขนาดนี้นี่!

"...เอ่อ..คือ..คือ ผมก็ไม่รู้ว่าเรียกมาทำไมเหมือนกันครับ..." 

            ร่างบางมองคนที่หน้าซีด เอ่ยตอบตะกุกตะกัก ก็ถอนหายใจ ระงับอารมณ์ตัวเอง...จะบอกว่าหมอนี่ผิดก็ไม่ใช่...เพราะคนที่จะเจาะจงเรียกเขาได้ต้องรู้ชื่อของแฟรรี่ตนนั้น และแฟรี่อย่างเขาที่แทบจะไม่เคยปรากฎกายบนโลก หมอนี่จะไปรู้จักได้ยังไง...ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษอะไรบางอย่างที่เลือกเขามา...ร่างบางเหลือบมองร่างบนพื้นอีกครั้ง แม้จะไม่มีแววโกรธขึ้งเช่นเมื่อครู่ หากแต่ก็ยังคงเย็นชา           

"...ขอโทษที่ทำให้กลัว...ข้าแค่..เก...ไม่ชอบที่นี่"  เปลี่ยนคำพูดที่ทำท่าจะหลุดไปก่อนจะแนะนำตน

"ข้าชื่อจีดราก้อน...จากนี้จะเป็นภูติพิทักษ์ของเจ้า ยินดีที่ได้รู้จัก"

            แม้น้ำเสียงจะเรียบเฉยเย็นชา แต่ก็เพียงพอจะเปลี่ยนสีหน้าหวาดหวั่นให้คลายลง ดวงตาหลังกรอบแว่นฉาบแววประหลาดที่อ่านไม่ออกเพียงครู่ก่อนจางหายไปจนไม่ทันสังเกตุเห็น

"..ผม...ผมชื่อทงยองเบ...ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ท่านจีดราก้อน..."

..................................

TBC...

Writer Talk

หุหุ ตอน 1 มาแล้วค่ะ  ตอนแรกๆ จะยังไม่ค่อยมีอะไรนะคะ แค่แนะนำตัวละคร 555+

อาจจะงงหน่อย สู้ๆ นะคะ รีดเดอร์ทุกคน 555+

ปล...เบ้ศรีจะแอทแทคกันไปถึงไหนคะ!! กรีดจนคอหอยจะแตกแล้วนะเว้ยเฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย