YBGD...VIP Fiction

Title: [One Shot] ...กลัว.....
Author: εїзYBGD Endless storyεїз™
Genre: YAOI Romance
Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]
Notes: Plz Comment for improvements and some time for make special idea!! ^^

    "ซ้อมเว่ยยย ซ้อมมมมมมมมมมมม อย่าอู้ ใครอู้พ่อตบหัวหลุด นี่คือคำสั่งหัวหน้าวงเว่ย ลุกขึ้นมาาาาา "

-*- ใครเอาอะไรให้จียงกินวะ ดุยั่งกะน้องบอส ยองเบแอบคิดในใจ และก่อนที่คนที่เหลือจะโดนพลังบ้าอำนาจของจียงเล่นงาน ยองเบผู้ทำหน้าที่ฑูตสันตไมตรี ต้องเข้าไปห้ามทัพ

"จียง...เป็นอะไร?.....กินน้ำตาลเยอะไปหรอ?" -*- มันจะช่วยให้ใจเย็นหรือทำให้โมโหหนักกว่าเดิมเนี่ย? จียงไม่ค่อยเข้าใจไอ้เพื่อนคนนี้สักเท่าไหร่ บางทีมันก็ซื๊อออ ซื่อ แต่บางทีมันก็กวนตีนจนน่าตบ เช่นตอนนี้  

"อะไร...ไม่ต้องมาพูด ไปซ้อมไป๊ คำสั่งเนี่ยได้ยินม่ะ ห๊ะ  ชั้นเป็นหัวหน้าวงนะเว่ย!" -*- เออครับ รู้ครับว่าเป็นหัวหน้าวง ไม่ต้องย้ำ แค่สงสัยว่าใครเอาน้ำตาลให้กินเยอะไปรึเปล่า ดุยิ่งกว่าไอ้ย่นกาโฮ ซะอีก
    
"เป็นอะไรไป...อย่าทำหน้าดุสิ น้องมันกลัวนะ เดี๋ยวมันก็เครียดกันหมดพอดี  ถ้านายอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยวเราออกไปข้างนอกกันก่อนไหม ไปให้ใจเย็นลง ดีไหม?"


    ชริ! ไม่ต้องมาถามด้วยเสียงอ่อนโยนแบบนั้น ไม่ต้องมายิ้มให้แบบนั้น แล้วก็ไม่ต้องมาแตะเบาๆ ที่หลังแบบนี้ด้วยไอ้บ้า! เพราะแกนั่นแหละ แกคนเดียวเลย ไอ้บ้า ไอ้ซื่อบื้อ ไอ้พระอาทิตย์งี่เง่า  จียงคิดอย่างขัดใจ แต่คิ้วที่ขมวดจนชิด ก็คลายลง และยอมเดินตามอีกคนออกมาข้างนอกโดยดี ทั้งๆ ที่ยังด่าอีกฝ่ายในใจนั่นแหละ



    

    และก้าวมายังไม่ทันพ้นตึก...ใครบางคนที่กำลังเดินยิ้มกว้างตรงเข้ามาหา ก็ทำให้คนที่โดนจูงมืออกมาทีแรก กลับเเป็นฝ่ายจับมืออีกคนแน่น หันไปมองคนข้างๆ ก็เห็นรอยยิ้มกว้างแบบคนที่ดีใจมากๆ ปรากฎขึ้น และมือที่จับไว้ก็หลุดออกเพื่อไปทักทาย...จียงมองตามมือที่หลุดออกไป...เหลือเพียงมือเขาที่ว่างเปล่า..

....กลัว....

    ยองเบเดินตรงเข้าไปกอดพี่ชายสุดที่รักด้วยความดีใจ ก็นะ ไม่ได้เจอกันนาน เฮียแกก็มัวแต่ทำเพลงให้ 2NE1 จนไม่ค่อยมีเวลาคุยกันมากเท่าไหร่ จู่ๆ เจอแบบนี้ก็ต้องดีใจเป็นธรรมดา ทักทายกันไม่กี่คำยองเบก็ต้องหยุด เมื่อเห็นคนที่พามาด้วย

    

    รอยเศร้าเหงา รอยตัดพ้อในแววตา พร้อมกับรอยยิ้มเศร้าจับใจปรากฏขึ้น  ความเหงาเศร้าแล่นผ่านลึก ๆ พร้อมด้วยแววตาวาวคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามไม่ให้ไหลออกมา  ในขณะที่ภายนอกยังคงเรียบเฉยออกจะมีรอยยิ้มเมื่อทักทายคนที่เดินมา หากแต่เป็นการยิ้ม…การหัวเราะ ที่ยองเบรู้ดี...มันเป็นเพียงแค่การแสดงละครฉากหนึ่งในชีวิตประจำวันยามจำเป็นเท่านั้น

    
    เก็บไว้ไม่ไหว...ความรู้สึกที่มีมันอัดแน่นในใจจนไม่สามารถเก็บไว้ได้อีกต่อไป ทั้งๆ ที่พยายามแล้ว พยายามที่จะเก็บกดทุกสิ่งไว้ในหัวใจ ยิ่งพยายามมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งโหยหา ยิ่งตัดใจแต่กลับดูเหมือนยิ่งผูกพันจนไม่สามารถจะหยุดความรู้สึกนั้นได้ ... ไม่ชอบให้จับมือใครแบบนั้น ไม่ชอบให้มองใครอย่างนั้น ไม่ชอบให้ยิ้มให้ใครใคร ไม่ชอบที่จะเห็นว่าอยู่ในอ้อมกอดใคร ... และโดยเฉพาะกับ พี่ชายคนนี้ พี่ชายที่เขารู้ดีว่า รักและเอ็นดูกันและกันมากเพียงใด


    สีหน้า...คงไม่อาจเก็บได้....พอพอกับที่น้ำตามันไหล จนไม่อาจยืนอยู่ตรงนั้นได้



"เอ่อ....คือ....ผม...ผม ไปก่อนนะพี่ หวัดดี" ร่างบางกล่าวอย่างรวดเร็วแล้วออกเดินไปทันที พอกันกับอีกคนที่โค้งตัวให้รุ่นพี่เร็วๆ และวิ่งตามออกไป ทิ้งให้คนเป็นพี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่.... ก่อนจะอมยิ้มนิดๆ เมื่อใครอีกคนเดินเข้ามา


"อ้าวพี่เท็ด...เห็นยองเบกะจียงป่ะ ว่าจะชวนไปกินไอติม เห็นจียงมันอารมณ์เสียเรื่องอะไรก็ไม่รู้" คนตัวโตตาดุ เดินตรงมาพร้อมกับของกินในปากเอ่ยถาม

"อ๋อ...สงสัยไปปรับความเข้าใจอะไรกันมั้ง"  เท็ดดี้ตอบยิ้มๆ

"หรอพี่...ดีแล้วล่ะ ต่างคนต่างเก็บเงียบแล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกัน พูดๆ กันมั่งก็ดี"     คนพูดพยักหน้าหงึกหงัก น่ารักจังน๊าา~~ ตัวก็ใหญ่ แต่นิสัย ไม่ได้ต่างจากเด็กเท่าไหร่เล๊ย เท็ดดี้ยิ้มนิดๆ ก่อนจะเอ่ยบอกคนตรงหน้า

"เออนี่...ดองอุคเพิ่งส่งแบร์บริกรุ่นใหม่มาให้ ไม่รู้ว่านายมีหรือยัง อยากดูป่ะ?"  คนตัวโตแต่ใจเด็กตาโต

"จริงดิ๊!!  ดูพี่ดูๆๆ"

"งั้นไปบ้านพี่กัน ป่ะๆ"

"ไปพี่ไป..Let's go!!!"


    นั่นสิน๊าาา คนเรามีอะไรก็ควรจะบอกไป ไม่ใช่เก็บไว้เนอะท๊อปเนอะ ...เดี๋ยวนายไปเอาหมีบ้านพี่...พี่ก็จะได้กลลิล่าโตแต่ตัว  แหม~~ คิดแล้วคุ้ม! ไม่เสียแรงที่ส่งไอ้แทบินไปสังเวยดองอุคจริงๆ 5555+

    



    "จียง..เดี๋ยวหยุดก่อน อย่าวิ่ง..."  เสียงนุ่มตะโกนตามหลังมา ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังวิ่งอย่างสุดกำลังนั้นผ่อนฝีเท้าลงสักนิด จียงแค่อยากหนีไปให้ไกล ไม่อยากเห็นหน้า ไม่พร้อมที่จะรับรู้ว่า...อีกฝ่ายจะเป็นยังไง เมื่อรู้ว่าเขาคิดเกินเลย เท้าทั้งคู่ยังคงวิ่ง วิ่งทั้งๆ ไม่รู้จุดหมาย และก่อนที่จะทันได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

"จียง! ระวัง!!"  เสียงนุ่มตื่นตระหนก อย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน จากหางตา จียงเห็นบางสิ่งวิ่งมาด้วยความเร็วตรงเข้ามา แต่ไม่ทัน ไม่ทันแล้ว...ร่างบางได้แต่หลับตา....




"เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"








    ...ตึก.ตึก.ตึก..

    ...เสียงอะไร?...

    ...จียงได้ยินเสียงบางอย่างเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งที่ข้างหู และค่อยๆ ระลึกได้ว่า อุ่น...และปลอดภัยอยู่ในอ้อมกอดแกร่งที่คุ้นเคย มือหนาสั่นจนคนที่ถูกกอดรู้สึกได้...มือเรียวค่อยยกขึ้นโอบรัดช่วงเอวแกร่งไว้แน่น

"จียง...จียง...จียง..." เสียงนุ่มสั่นสะท้าน เรียกซ้ำๆ ....เรียก...ให้แน่ใจคนตรงหน้ายังอยู่ในอ้อมกอดจริงๆ

"ยองเบ...ฉันเอง...ฉันอยู่ตรงนี้..."

"จียง....อย่าทำแบบนี้อีก...อย่าไปไหน...อย่าหนีฉันไป ... อย่าทำให้ฉันเป็นแบบนี้ สัญญาได้ไหมจียง สัญญานะ...ฉันขอร้อง..."  

    เสียงคนร้องขอสัญญา...สั่นพร่า...เว้าวอน...อ่อนหวาน  มือหนายังคงสั่นระริก หากแต่คนในอ้อมกอดปล่อยโฮลั่นอย่างไม่อายใคร

    กว่าที่จียงจะหยุดร้องไห้ก็ตอนที่เหนื่อยจนหลับไปนั่นแหละ ตลอดทางมาจนถึงห้องพักไม่ว่ายองเบจะปลอบยังไง จียงก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ยองเบไม่รู้เลยว่า จียงร้องไห้ทำไม? เขาผิดหรือไง ที่แค่ไม่อยากปล่อยจียงไปอีกแล้ว อยากจะผูกมัดไว้ แค่คำสัญญา...แค่ขอให้อยู่ด้วยกัน มันทำให้เสียใจขนาดนั้นเชียวหรือ จะให้เขาเชื่อหรือไง ว่าจียงไม่ได้คิดเหมือนกัน ในเมื่อแววตาของเจ้าตัวมันบ่งบอกมาเสียขนาดนั้น เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองแน่ๆ แล้วทำไม?.....

    
    มือหนาไล้ไปตามใบหน้ากลมใสแผ่วเบา คราบน้ำตาที่เปรอะสองแก้มถูกเช็ดด้วยฝีมือของเขาจนหมด หากดวงตาที่ปิดสนิทยังคงบวม คงเพราะร้องไห้มากเกินไปนั่นแหละ...  ดวงตาที่ทอดมองนั้นทอประกายอ่อนโยน....คำว่าเพื่อนที่เคยมี.. แปรเปลี่ยนเป็นความรักและความหวงแหนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...

"จียง...ตื่นมาแล้วบอกกันได้ไหม...ว่าคิดยังไง อย่าให้ฉันต้องเดาเอาเองแบบนี้อีกเลย...."  

    จียงค่อยๆ ลืมตาช้าๆ ความรู้สึกแรกที่มีคือ ปวดหัว...และปวดตา ก็แหงล่ะ เมื่อวานร้องไห้ไปขนาดนั้น ไม่รู้ว่ายองเบมันจะคิดยังไง?...แล้วจะมีหน้าไปมองหน้ายองเบได้อีกไหมจียงยังไม่รู้เลย ....ขณะที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็ต้องตกใจ...เมื่อมือข้างหนึ่งถูกตรึงไว้ด้วยมือของคนทีกำลังนึกถึง...และเพียงแค่พยายามจะดึงออกเพียงนิดก็ทำให้คนที่นั่งหลับซบกับท่อนแขนที่จับมือเขาไว้ลืมตาขึ้นมามอง ยองเบงัวเงียนิดหน่อยก่อนจะ ระลึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ จึงหันมาถามคนที่ยังนั่งนิ่งบนเตียงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ตื่นแล้วหรอ....หิวไหม" จียงไม่ได้ตอบ แต่กลับมองหน้ายองเบนิ่ง นั่นทำให้ยองเบลุกขึ้นไปนั่งเคียงข้าง


"จียง....บอกหน่อยได้ไหมว่าเป็นอะไร...อย่าเป็นแบบนี้เลย ฉันเจ็บนะที่เห็นนายเป็นแบบนี้"  จียงค่อยๆ ปล่อยให้น้ำตาไหล...พอแล้วเหนื่อยแล้ว ไม่อยากเก็บไว้อีกแล้ว


"ยองเบ....นายกำลังทำร้ายฉันรู้ไหม? ทำร้ายจากความเป็นคนดีของนาย ... ยิ่งนายดีกับฉันเท่าไหร่ ฉันยิ่งหวั่นไหว และยิ่งรักนายมากขึ้นทุกที...มันทรมานรู้ไหม ที่ฉันต้องเก็บทุกสิ่งทุกอย่างไว้...เพียงเพราะนายเป็นเพื่อน...เพื่อนคนสำคัญที่ฉันไม่กล้าพอที่จะเสียไป มันทรมานรู้ไหมยองเบ?"

    มือหนาค่อยๆ เกลี่ยน้ำตาให้แผ่วเบา ก่อนจะบอกบางสิ่งที่ทำให้อีกคนโผเข้าสู่อ้อมกอด และร้องไห้หนักกว่าเดิม..

"..ฉันก็ทรมานนะจียง....ทรมานที่รักนาย...รักมากจนไม่กล้าจะบอกไป...เพราะกลัวจะทำให้นายเกลียดฉัน...ฉันรักนายจังเลยจียง...รักจนกลัวที่จะเสียนายไปเหมือนกัน..."

....END....

แถมนิดๆ....พอให้หัวใจชุ่มช่ำ 555555555+


"ยองเบ...อ่ะ...ม่ะ...ไม่เอาแบบนี้"

"ทำไมล่ะ..ไม่ชอบหรอ...หืม ไม่ชอบแบบนี้รึไง"

"เดี๋ยว...อืมมม ยองเบ...อ่ะ...ชะ...ชั้น...ชั้นจะเป็นคนทำ...จะอยู่ข้างบน! ไม่งั้นชั้นไม่ยอม!"

"หืม?.....เอางั้นหรอ?.....อืม.........."



"......ก็ได้....."






.............




"อ่ะ...อ๊าาาาาา ยองเบ ไม่ใช่บ้างบนแบบนี้...อ่ะ..อาาา "

"อืมม...ขยับสิจียง...ขยับอีก...นั่นแหละเด็กดี...อืมมม"

"อ๊ะ..อา อ่ะ..ม่ะ..ไม่เอา...ไม่เอาแบบนี้...ไม่...อีะ อืมมม...ยองเบ...อา~ แรงอีกนิดสิ..."

....End....จริงๆ ละ 555555555+
 

Writer talk



กรี๊ดดดดดดดดดดด ในที่สุดก็YBGD ก็มาหวานๆ 555+

แอบมี TED-TOP ตามใจคนขอจึ๋งหนึ่ง 555+


เอาน่า ๆ .... อย่างน้อยก็มีล่ะน่า 555+



ปล...ถึงเฮียเว่นจะมีใคร....เราก็จะมองข้ามความจริงไป  กร๊ากกกกกกกกกก




++++++++++++++++++++++++++++