YBGD...VIP Fiction

 SF....Never too late....

 'จียง....ออกไปจากชีวิตฉันซะ'

 'ได้....ทุกอย่างที่นายต้องการ ฉันทำให้ได้เสมอ....ยองเบ'

        เสียงกดออดย้ำๆ ทำให้ร่างบางลืมตาโพลงขึ้นมา ลมหายใจติดขัด เสียงที่เคยได้ยินเมื่อนานมาแล้วก้องอยู่ในหู เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวขึ้นมาตามกรอบใบหน้า ...มือเรียวลูบใบหน้า ก่อนจะรีบสวมเสื้อเพียงลวกๆ และลากขาเดินเร็วๆ ไปยังประตู ตามเสียงออดที่คนกด รัวกดอย่างไม่กลัวว่ามันจะพัง

"สัด!" ไม่ได้มีคำทักทาย และไม่จำเป็นต้องเงยหน้ามอง คำด่าก็หลุดลอยออกจากริมฝีปากบาง เพราะรู้ดี คนที่ทำแบบนี้มีแค่คนเดียว..

"อ่า~  ชื่นใจจริง..." เสียงตอบกลับมาทุ้มต่ำ แต่เริงร่าจนน่าหมั่นไส้ ร่างใหญ่ดันประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

"มาทำไม?" เจ้าของห้องกอดอกพิงไปที่ประตูแล้วหันไปถาม อีกคนยักไหล่กวนๆ ก่อนจะชูถุงในมือ

"เอาข้าวมาฝาก...กลัวจะตายคาห้อง"

"ขอบใจ....กลับไปได้แล้ว" เสียงตอบกลับไม่ได้มีความสำนึกในน้ำใจสักนิด เรียบเฉย พอๆ กับสีหน้านั่นแหละ.. แต่ก็นะ ไม่ได้ส่งผลอะไรกับคนที่เพิ่งเข้ามากนัก...โดนจนชินแล้ว

"นายก็รู้ว่าไล่ยังไงฉันก็ไม่ไป...จะเสียเวลาไล่ทำไม?" คนที่เพิ่งเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาพร้อมทั้งเปิดทีวีเสร็จสรรพ ก่อนจะโบกมือไล่


"จะไปนอนก็ไป ไป๊...เดี๋ยวค่อยตื่นมากินข้าว" พูดเท่านั้นก็หันไปสนใจทีวีต่อ ไม่ใส่ใจเจ้าของห้องอีก  สีหน้าเจ้าของห้องที่จ้องมองผู้มาใหม่ยังคงเรียบเฉย น้ำเสียงที่เอ่ย...เย็นชาและกรีดหัวใจคนฟัง...

             ร่างบางๆ กลับเข้าไปยังห้องนอน พร้อมกับเสียงล็อคจากด้านใน ... คนที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งอึ้ง สายตาไม่ได้จ้องที่ทีวีอีก แต่กลับปรากฎแววตาร้าวรานแทน มือใหญ่กำที่ตำแหน่งหัวใจ ...ทั้งๆ ที่คิดว่าทำใจได้แต่ทำไมทุกครั้งที่ฟังคำนั้น...หัวใจมันก็ยังคงเหมือนจะขาดรอน...

              จำได้ว่าครั้งแรกที่เห็นใบหน้ากลมติดจะหวานนิดๆ ...ดวงตาเรียวรี ที่ไม่ได้มองมาอย่างเชิญชวนเหมือนคนอื่นๆ ที่มองเขา แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา นั่น...มันทำให้หัวใจเขากระตุก.... จากคนข้างห้องที่ไม่เคยคุยกัน เขาก็หาสาเหตุต่างๆ นา จนได้ก้าวเข้ามาในห้องห้องนี้...แววตาเย็นชาไม่เปลี่ยนไป...ไม่เคยเปลี่ยน หากแต่เขาก็ยัง ดื้อดึง พยายาม...พยายามที่จะเปลี่ยนมัน  



             ร่างสูงใหญ่ก้าวไปยังประตูห้องที่ถูกล็อคก่อนจะลูบที่บานประตูนั้นเบาๆ ...มันไม่เคยล็อคจนกระทั่งวันนั้น....วันที่เขาเผลอตัวก้าวเข้าไป...เข้าไปมองเสี้ยวหน้าอ่อนเยาว์ ไร้เดียงสาที่พริ้มตาหลับ...ไม่ทันได้ยั้งคิด เมื่อไล้ปลายนิ้วไปยังแก้มนวล... คนที่หลับกลับลืมตาขึ้นรวดเร็วพร้อมกับกำมือเขาไว้แน่น ดวงตารีแสดงอาการดีใจอย่างยิ่งยวด หากเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้ง จนแทบลุกเป็นไฟอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเต็มตาว่าเขาเป็นใคร...เสียงเย็นชาดังลอดไรฟัน

 'อย่าบังอาจทำกับฉันแบบนี้อีก ซึงฮยอน...อย่าแม้แต่จะคิด!!'

......นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแววตาเย็นชาเปลี่ยนเป็นอารมณ์อื่น....

        กว่าที่ประตูจะเปิดอีกครั้งก็บ่ายคล้อยเจ้าของห้องปรากฎกายในชุดที่เตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอก  ตามคมมองตามร่างบางที่เดินไปตรงส่วนที่กั้นเป็นครัว มือเรียวเปิดประตูตู้เย็นแล้วหยิบแอีปเปิ้ลขึ้นมาแทะ มองข้ามจานอาหารที่วางไว้บนโต๊ะ อย่างไม่ไยดี มือใหญ่กำแน่นตรงหัวใจ แววตาร้าวราน บอกตัวเองซ้ำๆ

    ร่างสูงเดินเข้าไปหา เก็บจานข้าวบนโต๊ะเอาใส่ตู้เย็นไว้ให้ เพราะรู้ดีถ้าคนตรงหน้าไม่อยากทำก็อย่าหวังว่าจะทำต่อให้บังคับหรืออ้อนวอน...ก็ไม่มีทางทำตาม

"จะไปไหน?" ..... ไม่ได้ตั้งใจเอาคำตอบ...แค่ถามไปอย่างนั้น รู้ดีว่าคำตอบที่ได้คงไม่พ้น

'นายมีสิทธิ์ถามรึไง?' เตรียมรับมือกับคำพูดเย็นชาที่จะออกมาจากริมฝีปากบางๆ นั้นเต็มที่ หากแต่แล้วซึงฮยอนก็ต้องนิ่งงัน...เตรียมใจกับคำพูดเย็นชา...แต่ไม่ได้เตรียมใจกับรอยยิ้มหวาน...ดวงตาวาววับ ที่เจ้าตัวทำให้แอ๊ปเปิ้ลในมือ...แบบนั้น


"ไปศาล...."  คำตอบที่ไม่ได้ให้ความกระจ่าง...แต่ทำให้หัวใจสั่นไหว... เสียงเย็นๆ ติดจะหวานแบบนั้น ไม่เคยได้ยิน จนทำให้อยากรู้ว่า ที่"ศาล" มีอะไร?








    ร่างโปร่งเดินไปตามถนนช้าช้า ....ดวงหน้าที่เรียบเฉยเป็นนิจติดจะมีรอยยิ้มน้อยๆ มือบางลูบไล้บางสิ่งที่ห้อยไว้ตรงคออย่างหวงแหน และไม่ทันได้ระวังตัวเมื่อมีบางคนวิ่งเข้ามา..กระชากเป้ที่สะพายมาแบบหมิ่นๆ ไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"เฮ้ย!!"  เสียงอุทานดังมาเพียงเท่านั้น คิ้วเรียวขมวดเพียงนิด ก่อนที่จะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เมื่อควานเจอธนบัตรจำนวนหนึ่งในนั้นก็ยักไหล่...แล้วออกเดินต่อ .... โชคดีที่ไม่ต้องเสียเวลากลับไปเอาเงินทีห้อง ร่างบางคิดในใจ ก่อนจะออกเดินต่อไปโดยไม่ใส่ใจอีก

....TBC.....

Writer talk

 เรื่องนี้เกิดจากความหมั่นไส้ล้วนๆ ไม่มีอะไรเจือปนทั้งสิ้น!! 

ก็นะ ไปอ่านเรื่อง I am an XXX Star ของ pop มา แล้วเกิดอาการหมั่นไส้! อย่างรุนแรงขึ้นมา 

ไม่รู้สิ หมั่นไส้อิคุณชเวน่ะค่ะ  เห็นมันสมหวังแล้วหมั่นไส้ อินี่เลยหาเรื่องแกล้งมันซะอย่างงั้นแหละ

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 

อย่าถามถึงตอนต่อไป เพราะมีในหัวแค่ท่อนกลาง ยังไม่รู้จะจบยังไง! กร๊ากกกก

เสื่อมมากกกกกกกก  ยังกล้าเอามาลงอีกเนอะ 5555+